Gisterenavond kookten we in het keukentje van de hut. Ik had een grote lap rundvlees gescoord en was blij dat ze een koekepan hadden waar die inpaste. Als garnering bedacht ik plakjes pastinaak, heel gezond en vitaminerijk.

Na het eten liepen we het pad achter het hutje af tot waar het moeras begint, daar stond een bankje waar we van de ondergaande zon konden genieten. Omdat het daar zo stil is, dringt goed tot je door hoeveel omgevingsgeluid er is. Kilometers verderop loopt een snelweg en dat levert een permanente ruis op de achtergrond op. En als de trein verderop voorbijkomt, hoor je die al van heel ver aankomen. Tot onze vreugde kwamen de kraanvogels ook weer aanvliegen, die landden ergens achter een bosje en begonnen naar elkaar te trompetteren. Dat schalde over het water en weerkaatste tegen de bomenrij in de verte. 

Als we om zes uur opstaan is het nog koud, maar als je in de zon gaat staan is het lekker.

We fietsen eerst maar naar Trosa voor koffie. Onderweg komen we langs een runensteen, die wat verloren in de berm staat, gelukkig hebben de Zweden er een bordje met uitleg bijgezet.

Trosa blijkt een soort openluchtmuseum te zijn. We drinken er koffie in de bakkerswinkel met een kardamombulle, een typisch Zweeds koffiebroodje. 

Onder de koffie volgt een lastige afweging. Doen we hier boodschappen en fietsen we daar de hele dag mee in de zon of doen we boodschappen in Nyköping? Nu boodschappen doen heeft als voordeel dat we een camping voor Nyköping kunnen nemen. De volgende gelegenheid om boodschappen te doen is namelijk pas in Nyköping zelf en in dat geval kunnen we beter doorfietsen tot een camping voorbij die stad, maar dat betekent 15 kilometer extra. We besluiten tot het laatste en natuurlijk hebben we daar een beetje spijt van tegen de tijd dat we eindelijk in Nyköping zijn. Het is één lange op en neer golvende weg die redelijk druk is en aan het eind van de rit zijn we behoorlijk gaar. Maar de supermarkt die we binnen lopen, heeft wel een fraaie saladebar, je kunt er een prima avondmaaltijd samenstellen.

Na de boodschappen is het dan nog negen kilometer naar de camping. We staan daar onder de dennen op 20 meter van de zee. 

Afstand: 85 kilometer

Tijd: 5:40

We aten Scandinavische pizza’s gisterenavond, platbrood met daarop van die ingrediënten die je normaal op een pizza legt. Daarna reden we richting de terminal om in te checken. Maar als je naar het adres gaat dat in de email staat, kom je uit op de toegang voor voetgangers. Daar zeggen ze dan, nee je moet niet hier zijn, maar bij de car check-in. Ja die waren we een kilometer eerder al gepasseerd. Dus wij weer terug en sluiten aan achter een rijtje auto’s. En inderdaad, we krijgen twee kaartjes voor onze hut en twee grote labels met de S van Stockholm. Dan passeren we lange rijen auto’s en vrachtwagens en eindigen onder een afdakje met nog een aantal fietsers.

We praten met een jongen uit Kroatië, die in één dag de 190 kilometer van Helsinki naar Turku heeft gefietst en die de doorgaande wegen veel te druk vond. Volgens ons kon het niet anders of hij heeft de snelweg genomen. 

Als we eenmaal onze hut bereikt hebben, zie ik op de Finse TV hoe twee Nederlandse kogelstootsters eerste en tweede worden op het EK. ‘s Nachts realiseer ik me weer waarom je beter een hut op een hoog dek kunt nemen in plaats in het verlengde van het autodek, want elke keer als het schip schudt, gaan er een aantal autoalarmen af.

Omdat we om half zeven van boord moeten staan we om vijf uur op, zodat we nog wat van de aankomst in hartje Stockholm meemaken. Het schip vaart met een behoorlijke gang langs talloze grote en kleine rotseilandjes met van die typische Zweedse zomerhuizen erop. 

We vinden vrij moeiteloos onze weg Stockholm uit, de route is uitstekend bewegwijzerd en overal zijn vrijliggende fietspaden, die volop gebruikt worden door mensen die op de racefiets naar hun werk sjezen.

We drinken koffie bij The Espresso House in Huddingen (een soort Starbucks kloon, maar een goede hete espresso serveren kunnen ze niet) en gaan via Vårsta naar de pont over de Skanssundet. 

In Hölö doen we boodschappen en dan zoeken we het huis van de verhuurder op. We zijn een uurtje te vroeg, maar worden gezelschap gehouden door een stel uit Berlijn dat op de motor reist. Zij ging naar een conventie voor vrouwelijke motorrijders in Pärnu (Estland), waar ook die Franse vrouwen heen gingen die ik op de camping van Riga zag.  

Om vier uur verschijnt de eigenaar en die neemt ons mee naar de hut, die midden in een moerasgebied ligt. Het is een fantastische plek, het is er heel stil en we zien zelfs twee kraanvogels over het riet scheren. 

Afstand: 69,7

Tijd: 5:25

Gisterenavond kookten we zelf in de campingkeuken. Ik had duidelijk teveel ingeslagen, behalve gevulde pasta en een moot gerookte zalm, deelde ik ook nog wortelsoep met Mayke en at chocolademousse toe. Dus het werd een wat onrustige nacht, maar dat was ook dankzij een Fins stel wat verderop, dat tot half vier naast de tent zat te kletsen en te drinken. Toen wij opstonden, lagen ze zwaar te snurken en korte kreten te slaken in hun slaap. 

We zijn om acht uur weg en moeten zo’n 60 kilometer afleggen vandaag. Het eerste koffiepunt ligt op ruim 30 kilometer in Paimio. We rijden erheen over de provinciale weg, met glad asfalt en verrassend weinig verkeer. We stijgen regelmatig tot 60 meter en sjezen dan weer naar beneden. 

Onder de koffie proberen we een camping vinden voor morgenavond in Zweden, op zo’n 60 kilometer vanaf Stockholm. Er is niet veel in dat gebied, er zijn voornamelijk camperstandplaatsen en hotels. Er is wel iets in de buurt van Hölö, maar die camping heeft zo’n ouderwetse website, dat ik ze eerst probeer te bellen. Geen gehoor natuurlijk.

Dan proberen we het via Airbnb en daarmee hebben we meer succes. We slapen morgenavond in een huisje op een eilandje met de naam The hermit’s hut. We zijn benieuwd. 

Als we in de buurt van Turku komen, begint het te regenen. Maar we hebben een leuk museum uitgezocht om de middag door te brengen. Laat dat nu net op het hoogste punt van de stad liggen! Maar goed, we zetten door om er vervolgens achter te komen dat ook in Finland alle musea op maandag gesloten zijn. Wat nu? We vinden iets Starbucksachtigs met luie stoelen, waar ze ook sandwiches verkopen. Daar strijken we voorlopig maar neer. We doen om de beurt wat boodschappen en drinken thee, totdat het etenstijd is. Tussendoor zoeken we alvast naar campings voor de komende dagen en proberen een route te bedenken. 

Gelukkig is de regen voorbij als we naar het restaurant fietsen en schijnt er een dun zonnetje. 

Afstand: 60,2 kilometer

Tijd: 4:05

Gisterenavond aten we bij de Chinees. Zo’n Chinees is in elk land weer anders, met uitzondering van de gebrekkige beheersing van andere talen dan het Chinees door de bediening. Elke vraag over de bereiding van een gerecht werd lachend als bestelling genoteerd. Ik bestelde springrolls en kip op Cantonese wijze, dat bereiden ze als volgt: je gooit een halve uitgebeende kip op een werkbank, je hakt hem aan stukken met een keukenbijl, gooit de brokken in een beslagje en daarna in de frituur. Te serveren met een grote kluit witte rijst. Mayke had het beter aangepakt, die nam gegrilde inktvis op een loeiheet gietijzeren bord met groenten. 

We stappen om kwart voor acht op de fiets voor een tocht van iets van 60-70 kilometer, afhankelijk van de route die we zullen kiezen. Bij het verlaten van het stadje krijgen we de schrik van ons leven als daar een bord staat met Salo 102 kilometer, dat kan niet waar zijn. 

Als we de route nog een keer herberekenen blijven we bij onze eigen uitkomst, dus daar houden we ons maar aan vast. Het is een pittig traject over gravel met heel veel klimmetjes van 10% of meer. Na een uur voelen mijn knieën als aan alsof ik een hele dag onderweg ben geweest.

Als we na een kilometer of 25 een stuk over de provinciale weg moeten, schieten we opeens veel harder op, want voor die weg hebben ze een mooie geul in het landschap uitgehakt, waardoor je niet veel hoeft te stijgen en te dalen.

Dus als de fietsroute weer afzwaait de bossen in, blijven wij de grote weg volgen. Alleen de laatste vijftien kilometer doen we nog wat serieus klimwerk. 

De camping ligt op een eilandje in een meer, te bereiken via een lange dijk. We mogen kiezen of we op de heuvel in het bos willen staan of op een grasveldje. We kiezen voor het laatste, dan pakken we nog wat zon mee. 

Afstand: 66,2

Tijd: 5:14

Gisterenavond aten we een kant en klare maaltijd, die we hadden opgewarmd in de magnetron in de badkamer voor de gasten. Toen was het al weer bedtijd voor ons, we waren hartstikke moe van die wind en de heuvels zo’n eerste dag. 

In de map met informatie van gasten lazen we nog wel even de biografie van Leena. Geboren voor de oorlog in een klein boerendorpje verloor ze haar moeder toen ze vijf was en haar vader op haar achtste. Ze werd opgevoed door een hereboer uit de buurt, ging bosbouw studeren aan de landbouwuniversiteit en werkte voor de overheid. Ze is nooit getrouwd maar haalde wel haar vliegbrevet. Na haar pensioen begon ze haar bed and breakfast. Inmiddels wordt haar dat een beetje veel, is onze conclusie.

Als we opstaan wachten we stipt tot de afgesproken tijd van half acht voordat we aan de ontbijttafel verschijnen, want anders raakt Leena’s planning helemaal in de war. We ontbijten in de serre met uitzicht over het dal, maar omdat we zo vroeg zijn, kijken we vooral tegen de condens op de ruiten aan.

Het is lekker fietsen vandaag, het waait niet meer zo hard als gisteren en het is half bewolkt maar niet koud. Na anderhalf uur komen we in Ingå waar we koffie drinken aan het haventje.

Het gaat de hele dag heuvel op, heuvel af, het is bijna allemaal glad asfalt op een paar stukjes gravelweg na. 

Onderweg lunchen we op een flinke rots iets van de weg af en na een kwartier komt er een man met een grote hond naar ons toe. Hij zegt niks, maar kijkt alleen maar en loopt een beetje heen en weer. Eerst zwaai ik even, maar geen reactie. Dan roep ik, Is it ok that we sit here? Het antwoord is, This is no camping. No, no, roepen wij met een blik op die hond, we only have lunch . Dat stelt hem gerust en hij vertrekt weer.

We eindigen halverwege de middag in Ekenäs, op een grote parkachtige camping aan het water. We doen een wasje en warmen ons een beetje in de zon.

Afstand: 60,5 kilometer

Tijd: 4:37

Gisteren liepen we de stad in op zoek naar een café waar ze 100 bieren verkopen.

Dat was een tip van Martijn uit Edam, die me op afstand op een biertje trakteerde. Aan de hand van een foto die hij eerder stuurde, vonden we er eentje, waar ik een heerlijke IPA dronk, maar dat bleek niet de juiste. We hadden ergens in een bunker moeten zijn. Nou ja, volgende keer beter. 

Daarna aten we bij een Italiaans restaurant, Mayke nam de gegrilde octopus en ik de zwaardvis. Tot slot maakten we een avondwandeling door de prachtige oude binnenstad. 

Terug op de kamer maakte ik dan eindelijk het blikje open dat Marloes me in Zaandijk gegeven had en ik helemaal mee naar Tallinn genomen heb. En wat zat daar nu in? 

Juist, een door haarzelf gemaakte woordzoeker en alle woorden hebben met het Honig Breethuis te maken. Als je die allemaal wegstreept, wat hou je dan over? 

We hebben trouwens een weerstrategie en die is als volgt. Het blijft tot maandagmiddag mooi weer in Finland en dan komen er wat buitjes over. Dinsdag verwachten ze heel veel regen. Dus wij pakken maandagavond de boot naar Stockholm waar het de komende tien dagen mooi weer is en we droog naar Linköping kunnen fietsen.

Maar deze ochtend nemen we de boot naar Helsinki. Dat is een tochtje van niks, in twee uur ben je aan de overkant. Uiteraard is alles aanwezig om ons passagiers geld uit de zak te kloppen. Enorme winkels met onweerstaanbare aanbiedingen zoals 12 blikjes Red Bull special edition voor de prijs van tien of parfums met 20% korting. Uiteraard is er een bar met gokautomaten en een self-service restaurant waar je veel te veel betaalt voor kleffe broodjes met garnalen of kweekzalm. 

Eenmaal in Helsinki is het even omschakelen. Het is gedaan met dat zachtglooiende landschap en een windje in de rug. We fietsen tegen een straffe west 4-5 in tegen de heuvels op. Het zijn niet van die hoge heuvels, hooguit een meter of 50, maar de hellingen zijn pittig. Voordat je Helsinki uit bent, ben je zo 20 kilometer verder en al die tijd fiets je parallel aan een autosnelweg of langs de provinciale weg. 

We hebben afgesproken dat we om 17.00 bij Leena’s bed en breakfast zullen arriveren, maar dat redden we bij lange na niet. Dus ik  stuur een berichtje dat het zeven uur wordt.  Uiteindelijk arriveren we om tien over zeven bij een geïrriteerde Leena, een oude dame van 91. Zeven uur is zeven uur. En dan maak ik ook nog de fout om met mijn schoenen aan naar binnen te lopen. 

De douche is een glazen hok in de gezamenlijke badkamer die we met twee buurvrouwen moeten delen en Leena spoort ons aan om snel te douchen voordat ze terugkomen. En of we niet te lang willen douchen, het is natmaken, inzepen en afspoelen. Als er teveel waterdamp vrijkomt, gaat het brandalarm af. En na het douchen graag de glazen wanden met een wisser afnemen en met een doekje nadrogen. 

Vervolgens schrijft ze nog nauwkeurig onze ontbijtwensen op. Willen we yoghurt of pap, één of twee sneetjes brood, een zacht, half hard of hard gekookt ei?

Afstand: 57 kilometer

Tijd: 4:50

Gisterenavond maakte ik gebruik van de keuken van het hostel. Aubergine uit de oven en gebakken groente met bacon en pasta. Waarom bacon, zul je denken. Omdat dat de enige vleessoort is die je in porties van minder dan een pond kunt krijgen. 

We staan tegen zessen op, het is een flink eind naar Tallinn en we willen een beetje op tijd beginnen. We rijden weer langs die drukke weg naar Rapla, waar we om half tien koffie drinken in een klassiek Ests koffiehuis inclusief beschonken clientele. Ze hebben er wel lekkere broodjes bij de koffie. 

Je denkt dan dat het na Rapla wel afgelopen is met al die vrachtwagens met grond, maar dat gaat gewoon door. Het is een hele opluchting als we eindelijk van de provinciale weg af kunnen. 

Tussendoor mail en sms ik met Leena van een bed and breakfast in Degerby ten westen van Helsinki. We hadden haar gemaild met de vraag of ze iets vrij heeft morgen en dat heeft ze, maar onze enthousiaste bevestiging kwam niet aan. Pas na een telefoontje is de zaak beklonken. 

Overigens schieten we vandaag lekker op, we hebben een stevige westenwind in de rug en dat merk je aan het gemiddelde.

De laatste dertig kilometer gaan bijna helemaal over vrijliggende fietspaden, wat best bijzonder is als je bedenkt hoe weinig fietsers je hier tegenkomt. Het laatste uur is het taaiste, dan moeten we door al die voorsteden van Tallinn naar het oude centrum. 

We hebben een hele kleine studio aan de rand van de oude stad en op een steenworp afstand van de ferryterminal. Die studio zit in een gerestaureerd appartementencomplex met een echte receptionist. Als we vragen waar onze fietsen kunnen staan, zegt hij, ik doe de poort wel voor jullie open, daarachter is een fietsenrek. Dus wij rijden verheugd de binnenplaats op, die gewoon een open parkeerterrein blijkt te zijn. Dat schiet natuurlijk niet op. Wij weer terug naar de receptionist met een verhaal over expensive bicycles en a safe place for the night. Nou het is eigenlijk tegen de regels, maar er zijn kelders onder het gebouw en met jullie kamersleutel kun je erin. Dat blijkt een perfecte oplossing en we belonen hem later met een fles Grüne Veltliner. 

En dan komt het moment waar ik zeven weken naar uitgekeken heb. Eindelijk mag ik het blikje openmaken dat ik in Zaandijk gekregen heb. Maar van wie en wat zat er in? Ik bewaar het tot na het eten, dus dat lees je morgen.

Afstand: 86 kilometer

Tijd: 5:20

Gisterenavond gingen we uit eten in het centrum van Pärnu, we wandelden tussen de grote houten villa’s naar het Italiaans restaurant dat we uitgekozen hadden. Daar stond zo’n lange rij op straat te wachten op een tafeltje in de tuin, dat we doorliepen naar een Russisch restaurant met voldoende plek. Ik at gebraden lamsvlees met aardappelen en Mayke een Ceasarsalade.

Als we om kwart voor zes opstaan, zit de eerste fietser al aan de picknicktafel eieren te bakken. We zijn tegen achten weg (met een natte tent van de dauw) en het eerste stuk van de route hebben we nog een fietspad. Daarna wordt het gewoon de provinciale weg 59, maar gelukkig is die veel rustiger dan in Letland en er wordt minder hard gereden. De weg loopt parallel met een rivier, die ook gewoon de Pärnu heet. 

In Tori doen we boodschappen voor de lunch en drinken we koffie uit de Lavazza automaat op het busstation.

Tori heeft een mooie kerk, maar helaas gaat die pas om 12 uur open. 

Dan gaan we over een kleinere weg naar Jõesuu, waar we over een smalle houten vrijhangende brug moeten. Zodra je daar op stapt (of fietst) zakt hij een paar centimeter begint hij te bewegen. 

Na de brug krijgen we 15 kilometer gravelweg tot Massu. Af en toe komt er een auto langs, die een enorme stofwolk achter zich laat: Eat my dust! We lunchen in het bushokje van Massu dat gebouwd is in de vorm van een open blokhut. Op een van de wanden staat een scabreus gedicht, dat zelfs de schrijver te heftig was, hij of zij heeft de grofste woorden van puntjes voorzien. Maar met Google komen wij er wel achter. Het is behoorlijk heet in de zon dus we kunnen meteen de tent drogen. 

Daarna rijden we over de provinciale weg naar Järvakandi. Normaliter is die weg niet zo druk, maar ze werken hier aan de Rail Baltica, een hogesnelheidslijn door de drie Baltische staten. Elke paar minuten komt er een truck met een enorme bak voorbij. Maar zoals ik al zei, ze rijden hier minder en hard en gaan met een grote boog om je heen.

In Järvakandi hebben we een kamer in een hostel, dat was een tip van een van de campinggasten van gisteren. Het inchecken gaat helemaal automatisch, er is verder niemand aanwezig. Er zijn ook geen andere gasten dan wij. Het is een heel modern ingericht hostel, alles is nieuw en superschoon. Hoewel, een tweede tip was om voldoende drinkwater te halen in de supermarkt en inderdaad, het water stinkt hier enorm naar zwavel. Als je de douche aanzet, is je eerste gedachte, daar ga ik niet onder staan. Dus we zetten thee en koken met water uit een vijf liter fles, die hier met hele pallets tegen spotprijzen in de supermarkt staan. 

Afstand: 78,5

Tijd: 5:14

Gisterenavond kookte ik een potje geroerbakte wortel, paprika en courgette met pasta en zalm. Op de camping stond een klein stalletje waar je hamburgers en bier kon krijgen, ik haalde een halve liter bier van de tap in een plastic beker.

Later maakten we nog een avondwandeling richting strand. Je moest eerst door een moerassige strook, maar ze hadden met een maaimachine een prachtig wandelpad gemaakt. Het is hier een drassig gebied, als is het strand toch weer gewoon een smalle zandstrook. 

Als we opstaan is het iets over zessen en alles druipt van de dauw, maar we pakken gewoon in, dat droogt vanmiddag wel weer. We krijgen nog een nieuwsgierige Fin op bezoek, die een rondje fietst via Zweden en Letland. Hij gaat ook via Pärnu naar Tallinn en is benieuwd naar onze route. Hij zegt, jullie tent is nat, daarom slaap ik in een hutje, dan heb je daar geen last van. Wij bedanken hem voor de tip en stappen op.

Het is een prachtige weg om te fietsen vandaag, er is bijna geen verkeer en de eerste twintig kilometer lijk je wel door een laan te fietsen met grote loofbomen aan weerszijden. Na een uurtje is zien we een winkel met picknicktafels, waaraan mensen zitten met kartonnen bekertjes. We stoppen acuut en binnen kun je inderdaad redelijke koffie krijgen met wat erbij. We schuiven aan bij twee Fransen, nadat we netjes gevraagd hebben Est-ce que ca vous dérange quand on se met ici? Welnee en wat spreekt u goed Frans, waar komt u vandaan? Het zijn een moeder en zoon die een rondje Parijs – Helsinki – Gotenburg rijden en hij is een fanatieke bikepacker en komt met allerlei tips voor mooie routes in Frankrijk, zoals een Tour du Massif Central. De Route du Vin die ik vorig jaar door de Elzas reed, heeft hij ook gedaan. 

Nu we ons Frans weer eens opgehaald hebben, kunnen we tevreden verder richting Pärnu. Behalve een lunch op een houten bankje bij een bushalte valt er eigenlijk niet veel voor. De onverharde paden op de kaart blijken inmiddels geasfalteerd, er zijn op gezette afstanden winkels en we scoren zelfs een tweede kop koffie. Kortom, er valt niets te klagen of zuur te becommentariëren.

De camping is Pärnu is helemaal geweldig, het is de tuin achter een woonhuis in het centrum. Alles is aanwezig, wc’s, douches en een keuken.  Er staat al een Duitse fietser, die duidelijk blij is met wat aanspraak. Omdat hij vanaf Tallinn komt, heeft hij nuttige tips voor de route en overnachtingsmogelijkheden, want die zijn schaars in het midden van Estland. Daarna wil hij alles weten over mijn ervaringen met de riemaandrijving, hij heeft die ook, maar hij maakt zich nogal zorgen, wat als die riem breekt? Dat weet ik ook niet, ik heb er nooit problemen mee gehad. Enfin, dan blijkt dat hij dat onderwerp sehr gründlich bestudeerd heeft, dus het duurt nog even voordat we de tent kunnen opzetten. 

Afstand: 64,4 kilometer

Tijd: 4:18

Gisterenavond werd het gevulde pasta en sojayoghurt met mango toe. Na het eten wandelden we nog wat op het strand, waar ook een haventje bleek te zijn waar hout verscheept wordt. Er lag een enorme berg gezaagde stammetjes te wachten. 

We zijn om half zes al wakker en bijgevolg zitten we voor achten al op de fiets. De route gaat vandaag afwisselend over onverharde wegen door het bos en over de E67, een ongelooflijk drukke weg. Op sommige gedeelten van ligt er een fietspad naast of is er een brede fietsstrook, maar voor het grootste deel moet je het zelf uitzoeken. Het vrachtverkeer dendert met 90 kilometer per uur vlak langs je voorbij. Maar net als je denkt, nu ben ik er klaar mee, dan zit je ineens weer in een doodstil bos 

Na anderhalf uur fietsen zijn we wel toe aan koffie, maar je snapt het al. We zijn veel te vroeg vertrokken en alles is nog dicht. We komen langs een camping en denken, wie weet hebben ze hier ook een café, maar er staat alleen een defecte koffiemachine bij de receptie. Iets verderop is een supermarkt met lekkere broodjes en een koffiemachine, waarvan het snoer demonstratief om het apparaat gewikkeld is. Ik vraag nog of ie aan kan, maar no coffee. Als we dan maar weer opstappen, komen er twee mensen aanlopen met koffiebekers in de hand. Een wonder! Waar heeft u dat gehaald, vragen we begerig ogend naar de dampende bekers. One hundred meters left is het antwoord. En ja zeg, daar is nog een supermarktje met een Lavazza automaat voor de deur. Ik snel naar binnen voor een lekker broodje, maar nee, daar doet deze supermarkt niet aan. Er ligt alleen verpakt fabrieksbrood. Onze conclusie is dat dit de buurtsuper is, terwijl de eerste vooral de campinggasten bedient 

Ik heb in een eerder verslag wel eens een plan gelanceerd voor onbemande koffiepunten langs de grote fietsroutes, maar hier in Letland bestaan die gewoon! De automaten werken en er is niemand die de behoefte voelt om ze in de fik te steken of open te breken. Wat een land!

Ons doel is een kleine camping net over de grens met Estland, ook hier zijn nauwelijks gasten, maar des te meer muggen, die zich verheugd op ons storten. 

Afstand: 82,7

Tijd: 6:05