Gisterenavond gingen we met de bus naar het centrum voor een etentje in restaurant De Klomp. 

Omdat er een fietsenmaker naast zat, wipten we even naar binnen met de vraag of hij interesse had in Mayke’s fiets. Dat had hij niet, want die was veel te duur voor hem en zijn advies was om hem particulier te verkopen. 

Anton had een Nederlands sprekende mysteryguest uitgenodigd, dat bleek Ed te zijn met roots in Broek op Langedijk, maar opgegroeid in Harderwijk. Na een studie vliegtuigbouw kwam hij bij Saab in Linköping terecht, maar inmiddels is hij directeur van een brede mbo-school.

De naam De Klomp belooft wat, maar het enige Nederlandse gerecht op de kaart waren de bitterballen. Die moest ik natuurlijk bestellen, we kregen vijf donkerbruine ballen gevuld met grof gesneden paardevlees en een lik grove mosterd. De buitenkant was half zacht en miste de bite. Maar ze hadden een uitstekende collectie tapbieren en ze hadden zelfs een Duits rookbier van de tap. Dat maakte alles weer goed.

Toen Mayke aan Ed vroeg of hij misschien iemand wist voor haar fiets, veerde hij geïnteresseerd op en wilde er alles over weten. Hij zag wel mogelijkheden en plaatst een advertentie voor haar op de Zweedse Marktplaats. 

Verder werd het een heel geanimeerde avond we aten allemaal wat anders, maar alles was goed klaargemaakt. Ik had een portie rundvlees dat 24 uur gegaard was bij 55 graden met aardappels en (een beetje) groente. 

We zijn deze ochtend natuurlijk weer gewoon vroeg wakker, ik slaap uit tot half zeven, wat ik een hele prestatie vind. ‘s Morgens maken Mayke’s fiets helemaal schoon en maken foto’s van alle belangrijke details voor de verkoop.

Daarna gaan we naar de stad voor een kop koffie en een kardemombulle in een hippe bakkerij en bezoeken een tentoonstelling van een Zweedse popfotograaf Larsåke Thuressom (bijgenaamd De Schaduw vanwege de wijze waarop hij zijn onderwerpen volgde).

Behalve voor ons onbekende Zweedse artiesten hangen er foto’s van Cornelis Vreeswijk, de Stones, The Who, Janis Joplin en Jimi Hendrix om maar wat namen te noemen. Het zijn allemaal foto’s die opvallen door hun ongedwongenheid.

Tot slot wippen we nog even binnen bij de Domkerk, die zo’n 1000 jaar oud is (al is hij in de loop van de eeuwen natuurlijk regelmatig uitgebreid). Dan is het tijd om Mayke naar het vliegveldje te brengen en daarmee eindigt dan weer een hoofdstuk van deze reis. Het wordt tijd om na te gaan denken over de route naar Zaandijk.

Gisterenavond aten we opnieuw uit de saladebar van de ICA. Dat is eigenlijk een geweldige oplossing voor kampeerders, vezels, eiwitten, vitamines, alles schep je uit de bakken. 

Als we om zes uur opstaan (voor de laatste keer, zeggen we bij alles), staat de zon al op de molen van de camping. Dat is een heel bijzondere molen, althans qua constructie.

In de Zaanstreek doen ze daar heel ingewikkelder over en hier staat het bewijs dat het eenvoudig kan. Helaas is de molen niet open, dus je kunt niet zien wat daarbinnen gebeurt.

We fietsen eerst tien kilometer langs het Götakanaal, maar buigen dan af en volgen de provinciale weg. We hebben met Anton afgesproken in Linghem, een stadje voor Linköping. Hij schrijft: “Ik zit in een bushaltehuisje als je de groote grijse silo in de verte ziet. Der is ook een groot bord op de rechse kant. En mijn fiets staat halfewege op de weg!! Tot een oogenblick.”

En dat klopt als een bus. Eerst zien we een grote graansilo, dan staat er een fiets op de fietsstrook van de weg en dan zien we twee benen uit een bushokje steken. En daar zit Anton aan vast. 

We drinken eerst koffie in de kerk van Linghem. Veel van de Zweedse kerken in de grotere dorpen en steden hebben ook een gemeenschapsfunctie. En je leert wat van de gesprekken met de mensen daar. Zoals bijvoorbeeld dat je in Zweden begrafenisbelasting betaalt en dat de kerk voor iedereen een basisuitvaart regelt. Wil je er hapjes en drankjes bij of een koets met zwarte paarden, dan moet je dat natuurlijk zelf betalen.

Dan fietsen we verder over de grote we door Linköping heen naar Lambohov, waar we enthousiast worden begroet door Otto.

Afstand: 55,8 km

Tijd: 4:31

We aten gisteren zelf samengestelde salades uit de supermarkt. Daar heb je een hele opstelling met bakken, waaruit je naar believen kunt opscheppen. Pasta, couscous, kip, garnalen en allerlei groente- en slamelanges. Waar je zin in hebt, schep je in een kartonnen bak, deksel erop en aan de kassa bepaalt het gewicht de prijs. 

Na het eten lopen we nog even naar het water en zien eerst een vlucht kraanvogels en daarna hele troepen lawaaiige ganzen overvliegen.

Als we opstaan, ben ik een beetje ziekig en zielig en heb waterige oogjes. Misschien een virusje?

Maar we moeten gewoon doorzetten natuurlijk, anders haalt Mayke haar vlucht zaterdag niet. Onder het ontbijt stellen we vast dat je beter een rustdag per week kunt inbouwen. Nu moeten we telkens maar door en heb je geen hersteltijd. We hebben trouwens aan het begin nog even overwogen om direct van Tallinn naar Stockholm te gaan. Maar dat vonden we toch een beetje jammer, we wilden graag iets van Finland zien.

Maar goed, we pakken in en we gaan terug naar Nyköping, doen daar boodschappen voor de lunch en drinken er gelijk een kopje koffie in de supermarkt tegenover de klantenservice. En dan pakken we de route naar Söderköping op.

Als we even pauzeren bij het kerkje van Tuna worden we aangesproken door een enthousiaste dame die haar hond uitlaat. Goh, waar komen jullie vandaan, hebben jullie misschien water nodig of hebben jullie behoefte aan koffie? We bedanken beleefd, want we hebben net koffie op.

Als we verder fietsen, bedenk ik me dat je als stel veel eerder wordt aangesproken, dan als man alleen. Het kan natuurlijk mijn leeftijd zijn, maar ik ben in al die jaren maar een enkele keer aangesproken door een vrouw en nog nooit door eentje die me bij haar thuis wel op een kopje koffie wilde trakteren.

De route wordt steeds landelijker en tevreden stellen we vast dat dit is zoals je je Zweden voorstelt. Een slingerende weg door een golvend landschap met hier en daar een huis met een gezellig tuintje vol bloemen ervoor.

Zo fietsen we richting de pont bij Kvarsebo over de Bråviken, een zeearm die diep landinwaarts gaat.

Aan de overkant is een kiosk en als ik door het raampje naar binnen kijk, zie ik een prachtige espressomachine. You have a nice coffeemachine zeg ik tegen de man in het hok. But it is not working is het antwoord. We krijgen gewone filterkoffie. Even later komt hij naar buiten en stelt vast  dat wij echte fietsers zijn, want onze fietsen hebben standaarden. De meeste mensen gooien hun fiets tegen de tafel en dat geeft maar schade. Even later komt hij aan met twee verse, nog warme cakejes, voor bij de koffie. On the house, zegt hij erbij.

Als we willen vertrekken, laat hij ons een grote foto zien van een enorme mensenmassa. Dat is in Boedapest 2001 zegt hij erbij en dat is zijn opstapje om te vertellen dat hij twintig jaar lang geluidstechnicus is geweest voor grote Zweedse en Duitse metalbands, waaronder Rammstein. Maar nu heeft hij dit kioskje aan de pont en dat bevalt hem veel beter. Tot slot krijg ik nog een advies van hem voor de terugreis naar Nederland, rij langs het Götakanaal naar Gotenburg zegt hij en geeft me een brochure mee. Ik heb dat in 2017 al eens uitgezocht, toen was het niet goed mogelijk, maar misschien nu wel?

Het laatste stuk naar Soderköping raken we elkaar nog even kwijt. Mayke fietst nogal ver vooruit en als ik bij de splitsing kom waar je richting het Götakanaal moet, is ze uit het zicht verdwenen. Wat zal ze gedaan hebben? Heeft ze de provinciale weg aangehouden of is ze afgeslagen richting Mem naar het kanaal? Ik probeer haar te bellen, maar ze neemt niet op. Dan gok ik op Mem, want dat is de fietsroute. Als ik in Mem ben, gaat de telefoon, waar zit je? Had ze toch de andere weg genomen. Enfin, uiteindelijk komen we vrijwel gelijktijdig aan op de camping.

Afstand: 75,1 kilometer (Frans) en 78 kilometer (Mayke)

Tijd: 5:45

Gisterenavond kookten we in het keukentje van de hut. Ik had een grote lap rundvlees gescoord en was blij dat ze een koekepan hadden waar die inpaste. Als garnering bedacht ik plakjes pastinaak, heel gezond en vitaminerijk.

Na het eten liepen we het pad achter het hutje af tot waar het moeras begint, daar stond een bankje waar we van de ondergaande zon konden genieten. Omdat het daar zo stil is, dringt goed tot je door hoeveel omgevingsgeluid er is. Kilometers verderop loopt een snelweg en dat levert een permanente ruis op de achtergrond op. En als de trein verderop voorbijkomt, hoor je die al van heel ver aankomen. Tot onze vreugde kwamen de kraanvogels ook weer aanvliegen, die landden ergens achter een bosje en begonnen naar elkaar te trompetteren. Dat schalde over het water en weerkaatste tegen de bomenrij in de verte. 

Als we om zes uur opstaan is het nog koud, maar als je in de zon gaat staan is het lekker.

We fietsen eerst maar naar Trosa voor koffie. Onderweg komen we langs een runensteen, die wat verloren in de berm staat, gelukkig hebben de Zweden er een bordje met uitleg bijgezet.

Trosa blijkt een soort openluchtmuseum te zijn. We drinken er koffie in de bakkerswinkel met een kardamombulle, een typisch Zweeds koffiebroodje. 

Onder de koffie volgt een lastige afweging. Doen we hier boodschappen en fietsen we daar de hele dag mee in de zon of doen we boodschappen in Nyköping? Nu boodschappen doen heeft als voordeel dat we een camping voor Nyköping kunnen nemen. De volgende gelegenheid om boodschappen te doen is namelijk pas in Nyköping zelf en in dat geval kunnen we beter doorfietsen tot een camping voorbij die stad, maar dat betekent 15 kilometer extra. We besluiten tot het laatste en natuurlijk hebben we daar een beetje spijt van tegen de tijd dat we eindelijk in Nyköping zijn. Het is één lange op en neer golvende weg die redelijk druk is en aan het eind van de rit zijn we behoorlijk gaar. Maar de supermarkt die we binnen lopen, heeft wel een fraaie saladebar, je kunt er een prima avondmaaltijd samenstellen.

Na de boodschappen is het dan nog negen kilometer naar de camping. We staan daar onder de dennen op 20 meter van de zee. 

Afstand: 85 kilometer

Tijd: 5:40

We aten Scandinavische pizza’s gisterenavond, platbrood met daarop van die ingrediënten die je normaal op een pizza legt. Daarna reden we richting de terminal om in te checken. Maar als je naar het adres gaat dat in de email staat, kom je uit op de toegang voor voetgangers. Daar zeggen ze dan, nee je moet niet hier zijn, maar bij de car check-in. Ja die waren we een kilometer eerder al gepasseerd. Dus wij weer terug en sluiten aan achter een rijtje auto’s. En inderdaad, we krijgen twee kaartjes voor onze hut en twee grote labels met de S van Stockholm. Dan passeren we lange rijen auto’s en vrachtwagens en eindigen onder een afdakje met nog een aantal fietsers.

We praten met een jongen uit Kroatië, die in één dag de 190 kilometer van Helsinki naar Turku heeft gefietst en die de doorgaande wegen veel te druk vond. Volgens ons kon het niet anders of hij heeft de snelweg genomen. 

Als we eenmaal onze hut bereikt hebben, zie ik op de Finse TV hoe twee Nederlandse kogelstootsters eerste en tweede worden op het EK. ‘s Nachts realiseer ik me weer waarom je beter een hut op een hoog dek kunt nemen in plaats in het verlengde van het autodek, want elke keer als het schip schudt, gaan er een aantal autoalarmen af.

Omdat we om half zeven van boord moeten staan we om vijf uur op, zodat we nog wat van de aankomst in hartje Stockholm meemaken. Het schip vaart met een behoorlijke gang langs talloze grote en kleine rotseilandjes met van die typische Zweedse zomerhuizen erop. 

We vinden vrij moeiteloos onze weg Stockholm uit, de route is uitstekend bewegwijzerd en overal zijn vrijliggende fietspaden, die volop gebruikt worden door mensen die op de racefiets naar hun werk sjezen.

We drinken koffie bij The Espresso House in Huddingen (een soort Starbucks kloon, maar een goede hete espresso serveren kunnen ze niet) en gaan via Vårsta naar de pont over de Skanssundet. 

In Hölö doen we boodschappen en dan zoeken we het huis van de verhuurder op. We zijn een uurtje te vroeg, maar worden gezelschap gehouden door een stel uit Berlijn dat op de motor reist. Zij ging naar een conventie voor vrouwelijke motorrijders in Pärnu (Estland), waar ook die Franse vrouwen heen gingen die ik op de camping van Riga zag.  

Om vier uur verschijnt de eigenaar en die neemt ons mee naar de hut, die midden in een moerasgebied ligt. Het is een fantastische plek, het is er heel stil en we zien zelfs twee kraanvogels over het riet scheren. 

Afstand: 69,7

Tijd: 5:25

Gisterenavond kookten we zelf in de campingkeuken. Ik had duidelijk teveel ingeslagen, behalve gevulde pasta en een moot gerookte zalm, deelde ik ook nog wortelsoep met Mayke en at chocolademousse toe. Dus het werd een wat onrustige nacht, maar dat was ook dankzij een Fins stel wat verderop, dat tot half vier naast de tent zat te kletsen en te drinken. Toen wij opstonden, lagen ze zwaar te snurken en korte kreten te slaken in hun slaap. 

We zijn om acht uur weg en moeten zo’n 60 kilometer afleggen vandaag. Het eerste koffiepunt ligt op ruim 30 kilometer in Paimio. We rijden erheen over de provinciale weg, met glad asfalt en verrassend weinig verkeer. We stijgen regelmatig tot 60 meter en sjezen dan weer naar beneden. 

Onder de koffie proberen we een camping vinden voor morgenavond in Zweden, op zo’n 60 kilometer vanaf Stockholm. Er is niet veel in dat gebied, er zijn voornamelijk camperstandplaatsen en hotels. Er is wel iets in de buurt van Hölö, maar die camping heeft zo’n ouderwetse website, dat ik ze eerst probeer te bellen. Geen gehoor natuurlijk.

Dan proberen we het via Airbnb en daarmee hebben we meer succes. We slapen morgenavond in een huisje op een eilandje met de naam The hermit’s hut. We zijn benieuwd. 

Als we in de buurt van Turku komen, begint het te regenen. Maar we hebben een leuk museum uitgezocht om de middag door te brengen. Laat dat nu net op het hoogste punt van de stad liggen! Maar goed, we zetten door om er vervolgens achter te komen dat ook in Finland alle musea op maandag gesloten zijn. Wat nu? We vinden iets Starbucksachtigs met luie stoelen, waar ze ook sandwiches verkopen. Daar strijken we voorlopig maar neer. We doen om de beurt wat boodschappen en drinken thee, totdat het etenstijd is. Tussendoor zoeken we alvast naar campings voor de komende dagen en proberen een route te bedenken. 

Gelukkig is de regen voorbij als we naar het restaurant fietsen en schijnt er een dun zonnetje. 

Afstand: 60,2 kilometer

Tijd: 4:05

Gisterenavond aten we bij de Chinees. Zo’n Chinees is in elk land weer anders, met uitzondering van de gebrekkige beheersing van andere talen dan het Chinees door de bediening. Elke vraag over de bereiding van een gerecht werd lachend als bestelling genoteerd. Ik bestelde springrolls en kip op Cantonese wijze, dat bereiden ze als volgt: je gooit een halve uitgebeende kip op een werkbank, je hakt hem aan stukken met een keukenbijl, gooit de brokken in een beslagje en daarna in de frituur. Te serveren met een grote kluit witte rijst. Mayke had het beter aangepakt, die nam gegrilde inktvis op een loeiheet gietijzeren bord met groenten. 

We stappen om kwart voor acht op de fiets voor een tocht van iets van 60-70 kilometer, afhankelijk van de route die we zullen kiezen. Bij het verlaten van het stadje krijgen we de schrik van ons leven als daar een bord staat met Salo 102 kilometer, dat kan niet waar zijn. 

Als we de route nog een keer herberekenen blijven we bij onze eigen uitkomst, dus daar houden we ons maar aan vast. Het is een pittig traject over gravel met heel veel klimmetjes van 10% of meer. Na een uur voelen mijn knieën als aan alsof ik een hele dag onderweg ben geweest.

Als we na een kilometer of 25 een stuk over de provinciale weg moeten, schieten we opeens veel harder op, want voor die weg hebben ze een mooie geul in het landschap uitgehakt, waardoor je niet veel hoeft te stijgen en te dalen.

Dus als de fietsroute weer afzwaait de bossen in, blijven wij de grote weg volgen. Alleen de laatste vijftien kilometer doen we nog wat serieus klimwerk. 

De camping ligt op een eilandje in een meer, te bereiken via een lange dijk. We mogen kiezen of we op de heuvel in het bos willen staan of op een grasveldje. We kiezen voor het laatste, dan pakken we nog wat zon mee. 

Afstand: 66,2

Tijd: 5:14

Gisterenavond aten we een kant en klare maaltijd, die we hadden opgewarmd in de magnetron in de badkamer voor de gasten. Toen was het al weer bedtijd voor ons, we waren hartstikke moe van die wind en de heuvels zo’n eerste dag. 

In de map met informatie van gasten lazen we nog wel even de biografie van Leena. Geboren voor de oorlog in een klein boerendorpje verloor ze haar moeder toen ze vijf was en haar vader op haar achtste. Ze werd opgevoed door een hereboer uit de buurt, ging bosbouw studeren aan de landbouwuniversiteit en werkte voor de overheid. Ze is nooit getrouwd maar haalde wel haar vliegbrevet. Na haar pensioen begon ze haar bed and breakfast. Inmiddels wordt haar dat een beetje veel, is onze conclusie.

Als we opstaan wachten we stipt tot de afgesproken tijd van half acht voordat we aan de ontbijttafel verschijnen, want anders raakt Leena’s planning helemaal in de war. We ontbijten in de serre met uitzicht over het dal, maar omdat we zo vroeg zijn, kijken we vooral tegen de condens op de ruiten aan.

Het is lekker fietsen vandaag, het waait niet meer zo hard als gisteren en het is half bewolkt maar niet koud. Na anderhalf uur komen we in Ingå waar we koffie drinken aan het haventje.

Het gaat de hele dag heuvel op, heuvel af, het is bijna allemaal glad asfalt op een paar stukjes gravelweg na. 

Onderweg lunchen we op een flinke rots iets van de weg af en na een kwartier komt er een man met een grote hond naar ons toe. Hij zegt niks, maar kijkt alleen maar en loopt een beetje heen en weer. Eerst zwaai ik even, maar geen reactie. Dan roep ik, Is it ok that we sit here? Het antwoord is, This is no camping. No, no, roepen wij met een blik op die hond, we only have lunch . Dat stelt hem gerust en hij vertrekt weer.

We eindigen halverwege de middag in Ekenäs, op een grote parkachtige camping aan het water. We doen een wasje en warmen ons een beetje in de zon.

Afstand: 60,5 kilometer

Tijd: 4:37

Gisteren liepen we de stad in op zoek naar een café waar ze 100 bieren verkopen.

Dat was een tip van Martijn uit Edam, die me op afstand op een biertje trakteerde. Aan de hand van een foto die hij eerder stuurde, vonden we er eentje, waar ik een heerlijke IPA dronk, maar dat bleek niet de juiste. We hadden ergens in een bunker moeten zijn. Nou ja, volgende keer beter. 

Daarna aten we bij een Italiaans restaurant, Mayke nam de gegrilde octopus en ik de zwaardvis. Tot slot maakten we een avondwandeling door de prachtige oude binnenstad. 

Terug op de kamer maakte ik dan eindelijk het blikje open dat Marloes me in Zaandijk gegeven had en ik helemaal mee naar Tallinn genomen heb. En wat zat daar nu in? 

Juist, een door haarzelf gemaakte woordzoeker en alle woorden hebben met het Honig Breethuis te maken. Als je die allemaal wegstreept, wat hou je dan over? 

We hebben trouwens een weerstrategie en die is als volgt. Het blijft tot maandagmiddag mooi weer in Finland en dan komen er wat buitjes over. Dinsdag verwachten ze heel veel regen. Dus wij pakken maandagavond de boot naar Stockholm waar het de komende tien dagen mooi weer is en we droog naar Linköping kunnen fietsen.

Maar deze ochtend nemen we de boot naar Helsinki. Dat is een tochtje van niks, in twee uur ben je aan de overkant. Uiteraard is alles aanwezig om ons passagiers geld uit de zak te kloppen. Enorme winkels met onweerstaanbare aanbiedingen zoals 12 blikjes Red Bull special edition voor de prijs van tien of parfums met 20% korting. Uiteraard is er een bar met gokautomaten en een self-service restaurant waar je veel te veel betaalt voor kleffe broodjes met garnalen of kweekzalm. 

Eenmaal in Helsinki is het even omschakelen. Het is gedaan met dat zachtglooiende landschap en een windje in de rug. We fietsen tegen een straffe west 4-5 in tegen de heuvels op. Het zijn niet van die hoge heuvels, hooguit een meter of 50, maar de hellingen zijn pittig. Voordat je Helsinki uit bent, ben je zo 20 kilometer verder en al die tijd fiets je parallel aan een autosnelweg of langs de provinciale weg. 

We hebben afgesproken dat we om 17.00 bij Leena’s bed en breakfast zullen arriveren, maar dat redden we bij lange na niet. Dus ik  stuur een berichtje dat het zeven uur wordt.  Uiteindelijk arriveren we om tien over zeven bij een geïrriteerde Leena, een oude dame van 91. Zeven uur is zeven uur. En dan maak ik ook nog de fout om met mijn schoenen aan naar binnen te lopen. 

De douche is een glazen hok in de gezamenlijke badkamer die we met twee buurvrouwen moeten delen en Leena spoort ons aan om snel te douchen voordat ze terugkomen. En of we niet te lang willen douchen, het is natmaken, inzepen en afspoelen. Als er teveel waterdamp vrijkomt, gaat het brandalarm af. En na het douchen graag de glazen wanden met een wisser afnemen en met een doekje nadrogen. 

Vervolgens schrijft ze nog nauwkeurig onze ontbijtwensen op. Willen we yoghurt of pap, één of twee sneetjes brood, een zacht, half hard of hard gekookt ei?

Afstand: 57 kilometer

Tijd: 4:50

Gisterenavond maakte ik gebruik van de keuken van het hostel. Aubergine uit de oven en gebakken groente met bacon en pasta. Waarom bacon, zul je denken. Omdat dat de enige vleessoort is die je in porties van minder dan een pond kunt krijgen. 

We staan tegen zessen op, het is een flink eind naar Tallinn en we willen een beetje op tijd beginnen. We rijden weer langs die drukke weg naar Rapla, waar we om half tien koffie drinken in een klassiek Ests koffiehuis inclusief beschonken clientele. Ze hebben er wel lekkere broodjes bij de koffie. 

Je denkt dan dat het na Rapla wel afgelopen is met al die vrachtwagens met grond, maar dat gaat gewoon door. Het is een hele opluchting als we eindelijk van de provinciale weg af kunnen. 

Tussendoor mail en sms ik met Leena van een bed and breakfast in Degerby ten westen van Helsinki. We hadden haar gemaild met de vraag of ze iets vrij heeft morgen en dat heeft ze, maar onze enthousiaste bevestiging kwam niet aan. Pas na een telefoontje is de zaak beklonken. 

Overigens schieten we vandaag lekker op, we hebben een stevige westenwind in de rug en dat merk je aan het gemiddelde.

De laatste dertig kilometer gaan bijna helemaal over vrijliggende fietspaden, wat best bijzonder is als je bedenkt hoe weinig fietsers je hier tegenkomt. Het laatste uur is het taaiste, dan moeten we door al die voorsteden van Tallinn naar het oude centrum. 

We hebben een hele kleine studio aan de rand van de oude stad en op een steenworp afstand van de ferryterminal. Die studio zit in een gerestaureerd appartementencomplex met een echte receptionist. Als we vragen waar onze fietsen kunnen staan, zegt hij, ik doe de poort wel voor jullie open, daarachter is een fietsenrek. Dus wij rijden verheugd de binnenplaats op, die gewoon een open parkeerterrein blijkt te zijn. Dat schiet natuurlijk niet op. Wij weer terug naar de receptionist met een verhaal over expensive bicycles en a safe place for the night. Nou het is eigenlijk tegen de regels, maar er zijn kelders onder het gebouw en met jullie kamersleutel kun je erin. Dat blijkt een perfecte oplossing en we belonen hem later met een fles Grüne Veltliner. 

En dan komt het moment waar ik zeven weken naar uitgekeken heb. Eindelijk mag ik het blikje openmaken dat ik in Zaandijk gekregen heb. Maar van wie en wat zat er in? Ik bewaar het tot na het eten, dus dat lees je morgen.

Afstand: 86 kilometer

Tijd: 5:20