Gisterenavond was ik nogal in mineur, vanwege een pijnlijke linkerknie en spieren in mijn onderbeen. Ik zat te puzzelen op de vraag hoe ik de route een beetje kon inkorten en dacht, Karlshamn is maar twee dagen fietsen tegen Trelleborg vijf. Als ik vanaf daar nou eens de veerboot naar Trävemünde neem. Maar tot mijn teleurstelling kan je wel van Trävemünde naar Karlshamn maar omgekeerd gaat niet. Dan moet je zoiets doen als Karlshamn-Klaipeda-Kiel. En dat is ook weer wat overdreven. Dus ik smeerde nog maar eens een dikke laag Voltaren op mijn knie en hoopte er het beste van.

Om kwart over vijf word ik gewekt door de eerste vissers die terugkeren met bootjes vol rivierkreeften. Dat noem je crayfish in het Engels. Toen ik gisterenmiddag samen met een Duits stel hielp de partytent op te zetten, zei de dominee enthousiast: we are going to catch crayfish tonight. Waarop een van de Duitsers zijn bijbelkennis wil tonen en zegt, Just like in the Bible. No, zegt de dominee fijntjes, jews don’t eat them. En dat klopt natuurlijk, joden eten geen schelp- en schaaldieren, maar ik denk dat die Duitser bij het woord crayfish net als ik aan echte vissen dacht en niet aan rivierkreeftjes.

Dus ik ben lekker vroeg weg en tot mijn vreugde fiets ik de eerste 30 kilometer over een oude spoorbaan. Dat is lekker voor mijn knie, die het prima doet, zolang je maar niet teveel kracht hoeft te zetten. De oude baan is bedekt met een flinke laag grit, dat knerpt onder mijn banden. Daardoor hoor ik het gehijg pas, als het naast me is en als ik opzij kijk, wordt ik ingehaald door een wolf met twee zenders om zijn nek, die hinkt met zijn achterpoot. Hij keurt me geen blik waardig, loopt me voorbij en slaat rechtsaf op de kruising met een bospad waar ik rechtdoor moet. Het is maar goed dat ik hem niet eerder hoorde aankomen, want wat moet je doen als ziet dat een wolf achter je aanloopt? Vluchten lijkt me onverstandig, want wie weet wakker je zijn jachtinstinct aan. Trouwens, er valt niks te vluchten op een grindpad met twintig kilo bagage. Stoppen en een foto maken? Lijkt me ook niet verstandig, want als hij ook stopt, moet je iets met elkaar. Dus de beste strategie lijkt me gewoon rustig doorfietsen en negeren. Zo van, we zijn hier nu eenmaal toevallig allebei, ik weet niet waar jij naartoe gaat, maar ik ga naar Torn en wens jou een goede reis. En dan maar hopen dat hij niet zijn familie gaat halen.  

Na een uurtje kom ik in Rottne, waar een grote supermarkt staat met een koffiemachine. Verheugd koop ik een kardamombulle in de winkel, maar dan blijkt de koffiemachine eerst gereinigd te moeten worden voordat hij koffie wil geven. Al het personeel bemoeit zich ermee, maar niemand weet, hoe dat moet. Dus geen koffie.

Ik blijf de spoorbaan volgen tot Växjö waar ik langs een paar megasupermarkten kom. Daar moet ik inkopen doen voor vanavond en morgen. De eerste, een Coop, heeft wel gevulde pasta, maar geen naturelkwark. Door naar de ICA, die heeft wel naturelkwark, maar alleen magere, geen normale. Toevallig op dat moment komt de vakkenvuller aan met een kar vol kwark, bosbessen, perziken, vanille, aardbeien, frambozen, citroen, banaan, maar naturel? Ho maar. Bij deze staat het vast, er is een kwark probleem in Zweden, blijft de vraag, waarom en wiens schuld is dat?

In het centrum van Växjö barst het van de Konditoreien, je hebt het maar voor het uitkiezen, dus ik kan daar na dagen weer eens een echte ambachtelijke cappuccino drinken.

Na Växjö volgen nog een paar hellinkjes, maar het is niet meer het geploeter van de vorige dagen. Het lijkt erop dat ik in het vlakkere deel van Zweden ben aangekomen en dat biedt perspectief op een volledige gefietste thuisreis, want al die hellingen zijn funest voor mijn knie.

Ik eindig op de camping van Torne in het blokhus, twee schuurtjes met kleine kamertjes en daartussen een overkapping met tafels. Precies wat ik nodig heb. Wat later voegen zich daar vier Deense motorrijders bij, van de brave soort zo te zien.

Afstand: 71,9

Tijd: 5:17

Gisterenmiddag fietste ik dus een paar kilometer terug naar de Coop Max, die klonk lekker groot. En dat was hij, maar het aanbod was bedroevend klein en ze hadden geen kwark meer, althans geen naturel zonder smaakjes. Ik kocht een entrecote, groene asperges en yoghurt met frambozen voor toe, maar die bleken naderhand grotendeels beschimmeld te zijn. Ik kon nog wel vier broodjes bemachtigen voor de volgende dag, want de route komt niet langs een winkel (laat staan langs een koffiezaak of desnoods een koffieautomaat). 

Na het eten wandelde ik langs het meer bij de camping en vond een rolstoelhelling het water in. Daar kun je toch allerlei scenario’s bij bedenken. 

Ik word om half zeven wakker van het gekletter van de regen. Dat was niet de afspraak, maar gelukkig blijkt het een verdwaalde hoosbui, die na een uur overgewaaid is.

De eerste tien kilometer van de route gaan over de oude spoorweg van Sävsjö naar Malilla, dat is lekker fietsen want je stijgt nooit meer dan 4%. Daarna begint het betere klimwerk, al kom ik niet meer zo hoog als gisteren en zijn de hellingen ook niet zo steil meer. 

Het is wisselvallig weer, het ene moment schijnt de zon en moet je jas uit, het volgende moment komt er een flinke wolk over en daalt de temperatuur meteen met vijf graden. 

Onderweg eet ik mijn broodjes aan een picknicktafel aan een meer, als je een beetje zoekt, vind je die eigenlijk altijd wel (die tafels dan). 

Ik ben om 2 uur op de camping van Baårs, een self-service terrein. Je krijgt de codes van de douches en je hutje via de mail. 

Als ik dan naar de ICA ga voor boodschappen is daar ook alle naturelkwark op. Wat is hier aan de hand? Zijn de kwarkboeren in staking? Was er een kookprogramma op tv waarin kwarktaart werd gemaakt? Of is er een Zweedse influencer aan het werk? 

Om een uur of vijf verschijnen er een paar mensen van de Lutherse kerk, onder leiding van de dominee. Precies achter mijn hutje zetten ze een partytent op. Ze gaan hier vanavond met 80 mensen van de kerk op rivierkreeft vissen, vertelt hij enthousiast. Als ze maar een beetje rustig doen, denk ik bij mezelf, maar gelukkig komt er bij dit soort happenings geen drank aan te pas. 

Afstand: 55,4

Tijd: 4:36

Het regende gisterenavond flink toen ik naar Mariannelund fietste voor boodschappen. Ik dacht, ik dan net zo goed daar wat eten, als er iets open is. Dat iets was de pizzeria tegenover het winkelcentrum. Het concept werkt als volgt, als je binnenkomt sta je tegenover een balie waarachter ze de pizza’s (en hamburgers) bakken. Je pakt een blikje fris uit de koelkast of je neemt een glas water, je bestelt je pizza, je rekent af en gaat ergens zitten. Na een minuut of tien wordt je pizza naar keuze geserveerd. Ik had een pizza Rimini besteld, die pakte uit als een pizzabodem met daarop een laagje tomatensaus met acht stukjes ananas en acht lijkbleke garnalen ter grootte van een made. Toen ik daarna boodschappen ging doen, nam ik gelijk een stevige pot kwark mee als toetje.

Als ik in de ochtend de sleutels inlever bij de receptie, zegt het meisje achter de balie, nou dan kunnen we ook wel Nederlands spreken. Haar collega, een man van mijn leeftijd, stopt me een kaneelbulle toe en zegt, hier heb je wat extra energie voor onderweg. 

Ik fiets eerst langs de konditori voor broodjes en koffie, want ik heb al gezien dat de eerstvolgende koffiemogelijkheid zich bij mijn eindbestemming bevindt. Binnen zitten acht mannen van in de zestig zwijgend aan twee tafels koffie te drinken en acht hoofden draaien mijn kant op als ik binnenkom. Ik val nogal uit de toon in mijn fietsoutfit tussen deze wat ouwelijk geklede leeftijdsgenoten met respectabele buiken.

Het eerste deel van de route gaat lekker vlot en is niet al te steil. Heel geleidelijk wordt je een paar keer naar 300 meter gebracht en dan weer wat omlaag. Halverwege bij Kråkshults verdwijnt het asfalt en wordt het een gravelweg. Die wordt ook meteen een stuk steiler, het is pittig klimmen en hard afdalen en een keertje moet ik afstappen om de fiets naar boven te duwen.

Verder is het een prachtige weg, langs meren en kleine beekjes en het is doodstil hier, ik denk dat ik in twee uur drie auto’s gezien heb. Toch is het geen onbewoonde streek, om de paar kilometer staan plukjes huizen langs de weg.  

Onder het fietsen luister ik verder naar de avonturen van Odysseus. Tenminste, helling op luister ik, helling af zet ik de tekst stop, omdat het geraas van de wind langs mijn oren het geluid overstemt. Het leuke van dat luisteren naar die tekst is, dat je patronen in de taal gaat ontdekken, omdat er veel herhalingen in zitten. Als iemand iets indringend zegt, is het: hij gaf vleugels aan zijn woorden. Maar als iemand iets ongepasts zegt, is de repliek: Wat voor woorden ontsnappen er aan de haag van je tanden? De hoofdpersonen krijgen vaste toevoegingen, Odysseus, de godgelijkende, of Telemachos, die heel goed nadacht. Eentje die ook vaak terugkeert is de uitdrukking: ik aarzelde tussen wat ik dacht en wat ik voelde. 

En zo beland ik om half drie op de camping van Östanå om te ontdekken dat ik voor boodschappen toch echt vijf kilometer terug moet fietsen. Nou ja, zonder bagage is dat niet zo’n probleem. 

Afstand: 51,7

Tijd: 4:14

Ter afwisseling at ik gisteren gevulde pasta en gebakken paprikas in de campingkeuken. Ik had eigenlijk gehoopt op het campingrestaurant, maar dat ging om 4 uur al dicht, die doen alleen nog Dagens Lunch tot de volgende zomervakantie begint.

Deze week herlees ik De Hobbit, dat boek vind ik wel bij het landschap passen waar ik op dit moment doorheen reis. Tolkien is een geweldige verteller en de vertaling van Max Schuchart van 70 jaar geleden staat nog als een huis. En, in tegenstelling tot het serieuze In de ban van de ring, zit hier de nodige humor in. 

Toen wij klein waren, moesten we op zondag met onze ouders mee, wandelen in een bos. Daar hadden we helemaal geen zin in, maar mijn vader had daar wat op gevonden. Omdat hij ooit zelf een vertaling van het boek gemaakt had, kende hij het verhaal van buiten en op elke zondagse  wandeling kregen we een deel te horen, op voorwaarde dat we gewoon gezellig meegingen. Dat werkte bijzonder goed, ook omdat mijn vader heel spannend kon vertellen en vanaf die tijd is dit verhaal een stukje van mezelf geworden. 

Omdat ik niet zo ver hoef vandaag, vertrek ik pas tegen half tien. Dat is nog een hele kunst, want ik ben natuurlijk gewoon om zes uur wakker. De weg is wat pittiger dan gisteren, maar doodstil en het tik, tik, tik, geeft het ritme aan van de pedalen.

In Södra Vi doe ik boodschappen en hoop op een koffieautomaat in de supermarkt, maar nee, daar doen ze hier niet aan. Dus wordt het een blikje ijskoffie uit de koeling. 

In Djursdala kom ik langs een oude kerk, die tot mijn verrassing nog open is ook. De buitenkant is helemaal met houten leitjes bekleed, de binnenkant is versierd met kleurige schilderingen.  

Vlak voordat ik aankom op de camping van Mariannelund, begint het te regenen. Ik ben blij met mijn stuga met elektrische kachel waarop ik alles weer kan drogen, terwijl ik naar de regen op het dak luister. Als ik ga douchen, ontdek ik dat ik een onderbroek heb achtergelaten op de camping van Horn. Nou ja, die schenken ze dan maar aan de armen. 

Afstand: 49,2

Tijd: 3:53

Gisterenavond aten we een boterham en gingen vroeg naar bed, want de volgende ochtend begint de terugreis naar Zaandijk. Het belooft trouwens een lekkere fietsdag te worden met een zonnetje en de wind in de rug. 

Ik vertrek om acht uur en Anton fietst een stukje met me mee. Dat stukje wordt alleen wat korter dan we hadden verwacht, want hij heeft een lekke voorband. Het gat is dermate groot dat je na oppompen vijftig meter kunt fietsen. We nemen dus om de hoek afscheid van elkaar en ik begin aan de eerste etappe naar Zaandijk. 

Na een klein stukje parallel aan de snelweg buig ik af en kom op steeds smallere en stillere wegen terecht. Ik fietst grotendeels door heuvels met bos met hier en daar een dorpje. Het klimmen valt me mee, het zijn over het algemeen lange hellingen met een niet al te groot stijgingspercentage.

In Rimforsa drink ik koffie bij een bakker, waar ik meteen belegde broodjes kan inslaan voor de lunch. Mayke appt dat Ed een potentiële koper voor haar fiets heeft, die er een redelijk bod op gedaan heeft. Het zou mooi zijn als hij zo snel verkocht wordt.

Na Rimforsa blijft het een stille weg die rustig op en neer golft door het landschap. Onder het fietsen luister ik naar de Odysseia, voorgelezen door Ton Lutz. Dat is in 1994 in 21 delen opgenomen en op de radio uitgezonden. Vanwege de belangstelling voor de verfilming door Christopher Nolan hebben ze de serie nu als podcast beschikbaar gesteld. Met 3-4 afleveringen per dag kan ik wel een weekje vooruit.

Als ik in de buurt van Horn kom, begint het te regenen. Doe mij maar een kleine hut als u die heeft. Die hebben ze, met als enig nadeel dat hij tegenover de vuilcontainer staat, die nodig geleegd moet worden. Maar ik zit vannacht droog, dus ik klaag niet.

Deze onverwachte regenbui doet me naar het weerbericht voor de komende dagen kijken en er komt nog veel meer regen aan. Dat worden dus nog meer hutjes deze week.

Afstand: 74,6 kilometer 

Tijd: 4:52

Gisterenavond aten we nog een beetje pasta die Tilde had klaargemaakt en daarna hingen we aan de keukentafel en keken naar de slotavond van het EK atletiek. Vooral het poolstokhoogspringen konden we waarderen, want dat is altijd een mooi theaterstuk met een voorspelbaar einde, Duplantis wint. 

In de ochtend rijden we met een omweg naar het zomerhuis van Anton in Heda. De rit begint bij een zand- en grindhandel, die bestaat uit een aantal hopen grind en split in verschillende diktes langs de kant van de weg. Je pakt een schep uit een rek, gooit in je auto of aanhanger wat je nodig hebt en deponeert het verschuldigde bedrag in een brievenbus. (En natuurlijk hang je de schep weer netjes terug).

Dan is het tijd voor een vroege lunch in Skänninge, een stadje met een prachtig centraal plein waar een mooi oud hotel staat. Dat hotel ging op de fles en is overgenomen door drugshandelaren uit Stockholm, die de roomservice hebben uitgebreid. Je kunt er tegenwoordig een kamer huren en dan liggen de pillen of poeders naar keuze voor je klaar. Daar eten we dus niet, maar om de hoek, in de voormalige Systembolaget (staatsdrankenwinkel).

Voor 13 euro kun je onbeperkt eten van de saladebar en het warm buffet. Anton nam de gepaneerde vis en ik de Zweedse gehaktballen met bessensaus. Onder het eten komt een oude kennis van Anton binnenlopen, Bertil geheten. Bertil is gepensioneerd en besteedt zijn tijd nu als voorzitter van de lokale bridgeclub. 

Daarna gaan we naar een vogelbroedgebied bij het meer Tåkern, de vogels zijn natuurlijk allang uitgebroed, maar het is er prachtig en ze hebben mooie uitkijkpunten over het water. 

Maar dan rijden we toch echt door naar het zomerhuisje bij Heda. Daar gooien we het split onder de houten trap, die naar de voordeur leidt, ter bestrijding van het welig tierend onkruid op die plek. 

Vlakbij het huisje is de begraafplaats waar de as van Anton’s vrouw is bijgezet en we gaan daar even langs. Het is een prachtige plek naast een 12e eeuwse kerk en ik geniet van de sfeer en de rust die er vanuit gaat. 

Tot slot rijden we een lange smalle slingerweg langs de voet van de Hjässan met uitzicht op het Vättern. 

Nadat we gisteren Mayke naar het vliegveld gebracht hadden, reden we terug naar Antons huis om zijn dochter Tilde op te halen. We gingen we naar een buurtfeestje van Anita, een oud-collega van Anton. 

In de binnentuin van een paar woonblokken stond, heel Zweeds, een barbecue waar worsten gegrild werden, maar de hoofdattractie was een gitaarspelend en zingend trio van twee mannen en een vrouw van in de zestig. Ze speelden hits uit de jaren 70, van Blue Swede, Cat Stevens en dergelijke, terwijl het publiek op stoelen op het gras zat (het waren ook niet meer de jongsten, maar dat had u uit het repertoire al begrepen). Anita, die ik voor het laats in 2017 gezien had, omhelsde me hartelijk, terwijl ze uitriep I am so happy that you found a wife! Dat riep bij mij de vraag op of ik er negen jaar geleden zo wanhopig uitzag, of dat ze misschien zelf nog op zoek is.

We aten broodjes Ćevapčići en op dat moment vloog er een KLM toestel over. Snel maak een foto, daar zit Mayke in, riep Anton. Maar ja, tegen de tijd dat je zover bent, is het al weer een stuk verder en zie je dat blauw van de romp niet meer. 

Enfin, na al deze opwinding keerden we weer huiswaarts om een flinke bak sla te eten en naar het EK atletiek te kijken.Het is al half acht als ik wakker schrik, ik heb me verslapen, is mijn eerste gedachte. Ik besteed de ochtend aan het wassen van nog wat kleding en het schoonmaken van de fietstassen, die na twee maanden van het vervoeren van bezwete kleding en groente en kaas ook niet meer zo fris ruiken. Tussendoor buig ik me over de route naar Trelleborg, wat is een fietsbare route qua afstanden tussen de campings? Na een uurtje heb ik het tot Växjö uitgedokterd.

Daarna gaan Anton en ik met de hond op expeditie, we rijden naar een natuurpark waar van gemeentewege aangelegde barbecueplaatsen en houtstapels te vinden zijn. Het is sneu voor de hond, die moet toezien hoe wij broodjes met gegrilde worst en augurkensaus soldaat maken. Daarna maken we nog een wandeling langs het meer en rijden dan weer terug naar Linköping.

Gisterenavond gingen we met de bus naar het centrum voor een etentje in restaurant De Klomp. 

Omdat er een fietsenmaker naast zat, wipten we even naar binnen met de vraag of hij interesse had in Mayke’s fiets. Dat had hij niet, want die was veel te duur voor hem en zijn advies was om hem particulier te verkopen. 

Anton had een Nederlands sprekende mysteryguest uitgenodigd, dat bleek Ed te zijn met roots in Broek op Langedijk, maar opgegroeid in Harderwijk. Na een studie vliegtuigbouw kwam hij bij Saab in Linköping terecht, maar inmiddels is hij directeur van een brede mbo-school.

De naam De Klomp belooft wat, maar het enige Nederlandse gerecht op de kaart waren de bitterballen. Die moest ik natuurlijk bestellen, we kregen vijf donkerbruine ballen gevuld met grof gesneden paardevlees en een lik grove mosterd. De buitenkant was half zacht en miste de bite. Maar ze hadden een uitstekende collectie tapbieren en ze hadden zelfs een Duits rookbier van de tap. Dat maakte alles weer goed.

Toen Mayke aan Ed vroeg of hij misschien iemand wist voor haar fiets, veerde hij geïnteresseerd op en wilde er alles over weten. Hij zag wel mogelijkheden en plaatst een advertentie voor haar op de Zweedse Marktplaats. 

Verder werd het een heel geanimeerde avond we aten allemaal wat anders, maar alles was goed klaargemaakt. Ik had een portie rundvlees dat 24 uur gegaard was bij 55 graden met aardappels en (een beetje) groente. 

We zijn deze ochtend natuurlijk weer gewoon vroeg wakker, ik slaap uit tot half zeven, wat ik een hele prestatie vind. ‘s Morgens maken Mayke’s fiets helemaal schoon en maken foto’s van alle belangrijke details voor de verkoop.

Daarna gaan we naar de stad voor een kop koffie en een kardemombulle in een hippe bakkerij en bezoeken een tentoonstelling van een Zweedse popfotograaf Larsåke Thuressom (bijgenaamd De Schaduw vanwege de wijze waarop hij zijn onderwerpen volgde).

Behalve voor ons onbekende Zweedse artiesten hangen er foto’s van Cornelis Vreeswijk, de Stones, The Who, Janis Joplin en Jimi Hendrix om maar wat namen te noemen. Het zijn allemaal foto’s die opvallen door hun ongedwongenheid.

Tot slot wippen we nog even binnen bij de Domkerk, die zo’n 1000 jaar oud is (al is hij in de loop van de eeuwen natuurlijk regelmatig uitgebreid). Dan is het tijd om Mayke naar het vliegveldje te brengen en daarmee eindigt dan weer een hoofdstuk van deze reis. Het wordt tijd om na te gaan denken over de route naar Zaandijk.

Gisterenavond aten we opnieuw uit de saladebar van de ICA. Dat is eigenlijk een geweldige oplossing voor kampeerders, vezels, eiwitten, vitamines, alles schep je uit de bakken. 

Als we om zes uur opstaan (voor de laatste keer, zeggen we bij alles), staat de zon al op de molen van de camping. Dat is een heel bijzondere molen, althans qua constructie.

In de Zaanstreek doen ze daar heel ingewikkelder over en hier staat het bewijs dat het eenvoudig kan. Helaas is de molen niet open, dus je kunt niet zien wat daarbinnen gebeurt.

We fietsen eerst tien kilometer langs het Götakanaal, maar buigen dan af en volgen de provinciale weg. We hebben met Anton afgesproken in Linghem, een stadje voor Linköping. Hij schrijft: “Ik zit in een bushaltehuisje als je de groote grijse silo in de verte ziet. Der is ook een groot bord op de rechse kant. En mijn fiets staat halfewege op de weg!! Tot een oogenblick.”

En dat klopt als een bus. Eerst zien we een grote graansilo, dan staat er een fiets op de fietsstrook van de weg en dan zien we twee benen uit een bushokje steken. En daar zit Anton aan vast. 

We drinken eerst koffie in de kerk van Linghem. Veel van de Zweedse kerken in de grotere dorpen en steden hebben ook een gemeenschapsfunctie. En je leert wat van de gesprekken met de mensen daar. Zoals bijvoorbeeld dat je in Zweden begrafenisbelasting betaalt en dat de kerk voor iedereen een basisuitvaart regelt. Wil je er hapjes en drankjes bij of een koets met zwarte paarden, dan moet je dat natuurlijk zelf betalen.

Dan fietsen we verder over de grote we door Linköping heen naar Lambohov, waar we enthousiast worden begroet door Otto.

Afstand: 55,8 km

Tijd: 4:31

We aten gisteren zelf samengestelde salades uit de supermarkt. Daar heb je een hele opstelling met bakken, waaruit je naar believen kunt opscheppen. Pasta, couscous, kip, garnalen en allerlei groente- en slamelanges. Waar je zin in hebt, schep je in een kartonnen bak, deksel erop en aan de kassa bepaalt het gewicht de prijs. 

Na het eten lopen we nog even naar het water en zien eerst een vlucht kraanvogels en daarna hele troepen lawaaiige ganzen overvliegen.

Als we opstaan, ben ik een beetje ziekig en zielig en heb waterige oogjes. Misschien een virusje?

Maar we moeten gewoon doorzetten natuurlijk, anders haalt Mayke haar vlucht zaterdag niet. Onder het ontbijt stellen we vast dat je beter een rustdag per week kunt inbouwen. Nu moeten we telkens maar door en heb je geen hersteltijd. We hebben trouwens aan het begin nog even overwogen om direct van Tallinn naar Stockholm te gaan. Maar dat vonden we toch een beetje jammer, we wilden graag iets van Finland zien.

Maar goed, we pakken in en we gaan terug naar Nyköping, doen daar boodschappen voor de lunch en drinken er gelijk een kopje koffie in de supermarkt tegenover de klantenservice. En dan pakken we de route naar Söderköping op.

Als we even pauzeren bij het kerkje van Tuna worden we aangesproken door een enthousiaste dame die haar hond uitlaat. Goh, waar komen jullie vandaan, hebben jullie misschien water nodig of hebben jullie behoefte aan koffie? We bedanken beleefd, want we hebben net koffie op.

Als we verder fietsen, bedenk ik me dat je als stel veel eerder wordt aangesproken, dan als man alleen. Het kan natuurlijk mijn leeftijd zijn, maar ik ben in al die jaren maar een enkele keer aangesproken door een vrouw en nog nooit door eentje die me bij haar thuis wel op een kopje koffie wilde trakteren.

De route wordt steeds landelijker en tevreden stellen we vast dat dit is zoals je je Zweden voorstelt. Een slingerende weg door een golvend landschap met hier en daar een huis met een gezellig tuintje vol bloemen ervoor.

Zo fietsen we richting de pont bij Kvarsebo over de Bråviken, een zeearm die diep landinwaarts gaat.

Aan de overkant is een kiosk en als ik door het raampje naar binnen kijk, zie ik een prachtige espressomachine. You have a nice coffeemachine zeg ik tegen de man in het hok. But it is not working is het antwoord. We krijgen gewone filterkoffie. Even later komt hij naar buiten en stelt vast  dat wij echte fietsers zijn, want onze fietsen hebben standaarden. De meeste mensen gooien hun fiets tegen de tafel en dat geeft maar schade. Even later komt hij aan met twee verse, nog warme cakejes, voor bij de koffie. On the house, zegt hij erbij.

Als we willen vertrekken, laat hij ons een grote foto zien van een enorme mensenmassa. Dat is in Boedapest 2001 zegt hij erbij en dat is zijn opstapje om te vertellen dat hij twintig jaar lang geluidstechnicus is geweest voor grote Zweedse en Duitse metalbands, waaronder Rammstein. Maar nu heeft hij dit kioskje aan de pont en dat bevalt hem veel beter. Tot slot krijg ik nog een advies van hem voor de terugreis naar Nederland, rij langs het Götakanaal naar Gotenburg zegt hij en geeft me een brochure mee. Ik heb dat in 2017 al eens uitgezocht, toen was het niet goed mogelijk, maar misschien nu wel?

Het laatste stuk naar Soderköping raken we elkaar nog even kwijt. Mayke fietst nogal ver vooruit en als ik bij de splitsing kom waar je richting het Götakanaal moet, is ze uit het zicht verdwenen. Wat zal ze gedaan hebben? Heeft ze de provinciale weg aangehouden of is ze afgeslagen richting Mem naar het kanaal? Ik probeer haar te bellen, maar ze neemt niet op. Dan gok ik op Mem, want dat is de fietsroute. Als ik in Mem ben, gaat de telefoon, waar zit je? Had ze toch de andere weg genomen. Enfin, uiteindelijk komen we vrijwel gelijktijdig aan op de camping.

Afstand: 75,1 kilometer (Frans) en 78 kilometer (Mayke)

Tijd: 5:45