Om te beginnen neem ik alles terug wat ik gezegd heb over mijn eigen bed, hoe heb ik dat zo kunnen verloochenen. Ik slaap er heerlijk in.

Als ik de balans op maak, valt me allereerst op dat ik de gefietste afstand enorm overschat heb. Mijn inschatting was dat ik ruim 5.500 kilometer gefietst zou hebben, maar het waren er slechts 4.303. Dat is voor een deel te verklaren doordat ik met Anton in de auto om Kaliningrad ben heengereden, anders waren er ongeveer 625 kilometers bijgekomen.

Ik ben 80 dagen onderweg geweest, daarvan heb ik er 67 gefietst, dat levert een gemiddelde van ruim 64 kilometer per dag op. Iets van 1089 kilometer van de route bestond uit heuvels, de rest was relatief vlak, waarbij ik wel wil opmerken dat ik de laatste 590 kilometer tegen een straffe wind in heb afgelegd.
Was het landschappelijk de moeite waard? Ja grotendeels wel, met uitzondering van het grootste deel van de Duitse en Poolse kust, die kuststroken zijn toch vooral een aaneenschakeling van badplaatsen met grote hotels die allemaal in dezelfde stijl gebouwd zijn.

En wat zijn de resultaten van de Quantified Nonsense?
Voor vertrek woog ik 66,7 kilo, na afloop 66,3, dat betekent een gewichtsafname van 5,9 gram per gefietste dag of van 0,09 gram per afgelegde kilometer. Mijn vetpercentage daalde van 28,3 naar 22,8%, hetgeen een spectaculair resultaat is, in al die tien jaar heb ik nooit zoveel vet ingeleverd. Mijn watergehalte daalde van 55,3 naar 53,7% en mijn spiermassa nam af van 39,9 naar 38,7%. Snapt u het nog?
Waar ik wel weer tevreden ben is de bloeddrukmeting. Die heb ik beide keren netjes voor de koffie uitgevoerd en het gemiddelde van vijf metingen met 1 minuut tussenpoos genomen. Voor vertrek was die 134/84 en vanmorgen 112/70. Dat is toch een reden voor alle lezers met hoge bloeddruk om onmiddellijk op de fiets te stappen (nee, geen elektrische) en kilometers te gaan maken.

En volgend jaar? Een rondje Ierland staat nog altijd op mijn verlanglijst, net als een rondje IJsland. Maar ik vind het ook een optie om de trein naar Warschau te nemen en meer te ontdekken van Polen en de Baltische staten. Ik denk er nog even over na.

Gisterenavond at ik in Hindeloopen in hetzelfde restaurant waar ik de eerste avond ook at, want dat leek me een leuke afronding. Ik at zelfs hetzelfde, namelijk de eendenborstfilet en die smaakte niet zo als ik het mij herinnerde. Kortom, dat kun je dus beter niet doen. 

Het woei vannacht behoorlijk en er kwamen voortdurend kleine buitjes over die op het toch al heftig klapperende tentdoek neerkletterden. En toch sliep ik daar goed op, in de wetenschap dat ik lekker droog lag. Om kwart voor zeven trek ik mijn regenkleding aan en fiets naar het toiletgebouw. Daarna ontbijt ik in de tent en pak rustig in, terwijl het langzaam droger wordt. Dat alles nog zo nat is, geeft niet meer, vanavond slaap ik droog in mijn eigen bedje. Of ik daar naar verlang? Eigenlijk niet bijzonder, mijn slaapzak en matje zijn inmiddels ook heel vertrouwd geworden. Als je tegen mij zou zeggen, Frans, ik fiets morgen naar Parijs, ga je mee? Dan zou ik wel ja willen zeggen, maar ik zou teveel uut te leggen hebben aan Mayke en aan diverse bestuursleden. Dus ik ga gewoon naar huis, geen fratsen. 

Ik doe 40 minuten over de 8 kilometer naar Stavoren, er staat een strakke zuidwestenwind langs de dijk, de lucht is loodgrijs en af en toe slaat er wat regen in mijn gezicht. Dat belooft nog wat voor vanmiddag, mopper ik in mezelf, niks fluitend in het zonnetje naar Zaandijk maar kromgebogen over het stuur tegen de wind. Enfin, u begrijpt mijn gemoedstoestand.

In Stavoren doe ik boodschappen voor de lunch en drink snel een cappuccino met oranjekoek, want op de veerboot is de koffie bedroevend, dat weet ik uit ervaring.

In Enkhuizen neem ik nog een koffie en bestel een broodje bij een cafe dat een combinatie is van restaurant en tweedehands platenzaak. De eigenaar is meer bezig met plaatjes draaien dan met bedienen, dus ik ben heel benieuwd hoe lang hij het daar uithoudt. Dan pomp ik de banden nog één keer strak op en rij naar Hoorn. Ik fiets zoveel mogelijk tussen de bebouwing om uit de wind te blijven, op de open stukken ga ik niet sneller dan 11 kilometer per uur.

In Hoorn drink ik thee met de secretaris van het Honig Breethuis, die met haar zoon (de school is dicht vanwege een studiedag) naar het Museum van de 20e eeuw is geweest. Ze heeft een goede vraag: of ik niet blij ben dat ik vanavond weer in mijn eigen bed slaap. Nou, kan ik zeggen, daar heb ik over nagedacht en eigenlijk niet. Wacht maar tot morgenochtend, is haar antwoord. 

Na Hoorn pak ik de weg naar Oosthuizen, die is het met de wind opzij nog te doen. Daarna fiets ik in de beschutting van het riet langs de Purmerringvaart naar Hobrede en Purmerend.

Dan hoef ik alleen nog maar via Neck die hele lange weg door de Wijde Wormer af

dan langs de Kalverpolder, langs de Hercules,

over de brug en opeens rijd ik mijn straat in,  tik, tik,  tik,   tik,   thuis. 

Volgt morgen de epiloog.

Afstand: 60,3

Tijd: 4:53

Ik at gisteren avond op de camping, want een restaurant was in de verste verte niet te bekennen. Waarom niet nog één keertje gevulde pasta, dacht ik bij mezelf. Het waarom niet bleek even later onder het koken.  De pasta viel uit elkaar en de vulling verdween in het kookwater. 

Onder het koken kwam de man van de vrouw die me zo hartelijk ontving ook nog even langs om een hand te geven. U bent de fietser zei hij, wij fietskamperen ook zelf. Ik ben nog niet eerder zo enthousiast ontvangen op een camping. 

Het was vannacht vochtig en koud, je kan merken dat de herfst in aantocht is. Halverwege de ochtend trok ik er een lange broek bij aan in mijn slaapzak. Die zou comfortabel moeten zijn tot +5 graden, maar zo beleef ik dat niet. Bij +10 word ik al wakker van de kou, al denk ik dat de vochtigheid daar ook een rol in speelt. 

Als ik om half zeven opsta ben ik niet eens de eerste in de wasruimte. Een bejaarde man is me voor, ik sta altijd vroeg op zegt hij, dan heb ik geen last van de rest. 

Iets over achten ben ik onderweg met een natte tent achterop, die droogt vanmiddag wel als ik hem weer opzet. 

Mijn eerste koffiestop is op de markt van Heerenveen, het is pas half toen dus veel is er nog niet open. Wat een verschil toch met Duitsland, waar de bakker om 7 uur open gaan en koffie schenken. Maar bij de Brownies en Downies kan ik terecht, zo steun je meteen het goede doel. 

In Sint Nicolaasga wil ik nog wel een koffie, maar dat kan helemaal niet. De kerk is wel open, gebouwd door een leerling van Cuypers en dat zie je er aan af.

Ik loop er even doorheen, vind een mij onbekende heilige, Sint Isidorus, en brand een kaarsje voor alle overledenen.

Door naar Sloten, daar is maar één ding open en dat zit helemaal vol. Dus door naar Balk en ja, daar kan het wel.

Zo fietsend over het Friese platteland valt me op dat de dorpsgeluiden in Europa overal eender zijn.  Waar je ook komt, grasmaaiers en bladblazers verstoren de landelijke idylle. 

Het is weer een hele dag fietsen tegen wind, terwijl af en toe een verdwaalde bui rakelings langszeilt. Het is een mooi land dat Friesland, maar het zou wel wat minder mogen waaien en die meren liggen ook behoorlijk in de weg als je naar Hindeloopen wil.

Misschien kan het kabinet daar wat aan doen, tenslotte zijn ze nog op zoek naar plekken voor nieuwe steden. 

Afstand: 70,1 kilometer 

Tijd: 5:08

Gisterenavond had ik de keuze tussen de pizzeria en Albert Heijn. Ik koos voor de laatste en kocht een maaltijdsalade en een toetje. Dat at ik lekker op mijn kamer op, terwijl ik naar Pointless keek op de BBC. Wat een feest!

Deze ochtend krijg ik een persoonlijk ontbijt geserveerd, ze doen hier niet aan een ontbijtbuffet. Het is van alles wat, inclusief verse jus en dat is voor het eerst sinds drie maanden. 

Ik pomp de banden goed hard op vandaag, tot 4 bar. Nu ik uitgevogeld heb dat het probleem in de ventielen zit, ben ik niet bang voor een groeiend lek. Het is nog fris als ik start, maar het voelt veel aangenamer dan gisteren. De beste route naar de camping die ik heb uitgezocht is over Assen (vanwege de kans op goede koffie) en dan Oosterwolde voor de boodschappen.

In het centrum van Assen is het even zoeken, maar bij Sijl branden ze zelf hun bonen en ik krijg een perfecte cappuccino in een gedesignede kom. 

De wind staat overigens nog steeds tegen (en de tik zit nog altijd in de trapas). Via Huis ter Heide kom ik in Veenhuizen en ik besluit om te lunchen in het Gevangenismuseum. Je komt eerst langs allerlei 19e eeuwse huizen met namen die aansporen tot goed gedrag, zoals Vooruit, Helpt elkander of Toewijding.

Het museum zelf is gevestigd in de 19e eeuwse inrichting, een enorm carré met slotgracht en binnenplein. Daar staat ook wat modern materieel opgesteld, zoals arrestantenbussen en van die busjes waarmee ze gevangenen naar de rechtbank rijden en terug. Heel instructief allemaal. 

Op de camping wordt ik uiterst hartelijk ontvangen, ik mag zelf een plekje uitzoeken, krijg een picknicktafel aangedragen en vervolgens een dienblaadje met thee en speculaasjes.

Afstand: 64,5

Tijd: 4:57