De hotelier verwees me voor het avondeten naar de overkant, waar een Grieks restaurant zit. Het was er al aardig vol, maar ze hadden nog wel een plekje voor me. Ik ging zitten en daarna gebeurde er een hele tijd niets, wat mij de kans gaf, om de gang van zaken eens te bestuderen. 

Er liepen ongeveer negen jongens en meisjes druk heen en weer te rennen, de helft van de tijd met lege handen. Sommige gerechten werden maar half uitgeserveerd, zonder de bijgerechten zoals brood of salade. De gasten protesteerden natuurlijk en dan renden er weer twee naar de keuken om het in orde te maken. Daarbij maakten ze elkaar onderling allerlei verwijten, hetgeen natuurlijk ook niet bevorderlijk was voor de teamspirit.

Toen mijn buren zich beklaagden omdat ze de gratis ouzo waren misgelopen, zag ik mijn kans schoon en vroeg ik wat mocht bestellen. Waar komt u nu weer vandaan? was de reactie, deze tafel is gereserveerd. Ja dat klopt, zei ik, maar pas vanaf acht uur en het is nu half zes, terwijl ergens achter mij een bord tegen de vlakte ging. Ik mocht bestellen en kreeg zowaar een gratis glaasje ouzo met een kommetje fijngesneden witte kool en een groene peper uit het zuur. 

Ik had gegrilde aubergine vooraf besteld en lamskoteletjes met rijst als hoofdgerecht en na een minuut of twintig verschenen er twee grote schotels op tafel, waarbij de jongen in het rondkeek, waar de tweede eter dan gebleven was. Toen even later een van de meisjes vroeg of Alles in Ordnung was, zei ik nee, want ik kreeg alles tegelijk. O dat spijt me nu, was het antwoord. Ik wilde het toch weten en zei dat de bediening wat chaotische indruk op me maakte. We zijn pas een week open, zei ze, en het is zo druk. Ik stond op het punt me aan te bieden als coach, want ik had in de tussentijd al tal van manieren bedacht om de boel beter te organiseren, maar bedacht me op tijd, ik ben op vakantie. 

Als ik om acht uur aan het ontbijt verschijn, eerder was niet mogelijk, kijk ik tegen een wat armetierig buffet aan. Een paar broodjes, Fanta in plaats van jus d’orange, muesli zonder yoghurt. Uit de keuken krijg ik twee gebakken eieren waar een flinke dosis zout overheen is gegaan. Als ik een bakje met muesli vul en daar melk bij giet, komt die zo traag uit het pak, dat meteen duidelijk is dat je dat beter niet kunt opeten. 

Als ik de tassen aan de fiets hang, blijkt de achterband ook al zacht, het moet niet gekker worden, de fiets voelt blijkbaar ook dat we er bijna zijn. Maar goed, ik pomp alles weer strak op en begin aan een lange rit tegen de wind in, waarbij de motregen wordt afgewisseld met korte droge periodes. Omdat het zo hard waait, hoef ik geen regenkleding aan te trekken, de wind houdt me droog. Het fietsen gaat maar traag met die wind, gelukkig hoef ik niet zo ver vandaag.

Om iets voor tienen kom ik langs de Landbäckerei van Schweiburg en neem daar een koffie. Precies op tijd, want de klant die een paar minuten na mij binnenkomt, krijgt te horen, op zondag schenken wij na tien uur geen koffie meer. 

Een uurtje later ben ik in Jaderberg en fiets naar het Hofcafé, daar was ik twee jaar geleden ook, maar het is donker binnen. Dan maar geen koffie meer vandaag.

Gelukkig wordt het landschap wat minder open, er is steeds meer begroeiing die de wind breekt.

Als ik nog zo’n tien kilometer te gaan heb, worden de regendruppels dikker en moet ik toch mijn regenkleding aan. Het begint al snel te hozen en ik kom druipend aan bij het hotel.

Afstand: 66,2

Tijd: 5:10