Gisterenavond werd het gevulde pasta en sojayoghurt met mango toe. Na het eten wandelden we nog wat op het strand, waar ook een haventje bleek te zijn waar hout verscheept wordt. Er lag een enorme berg gezaagde stammetjes te wachten. 

We zijn om half zes al wakker en bijgevolg zitten we voor achten al op de fiets. De route gaat vandaag afwisselend over onverharde wegen door het bos en over de E67, een ongelooflijk drukke weg. Op sommige gedeelten van ligt er een fietspad naast of is er een brede fietsstrook, maar voor het grootste deel moet je het zelf uitzoeken. Het vrachtverkeer dendert met 90 kilometer per uur vlak langs je voorbij. Maar net als je denkt, nu ben ik er klaar mee, dan zit je ineens weer in een doodstil bos 

Na anderhalf uur fietsen zijn we wel toe aan koffie, maar je snapt het al. We zijn veel te vroeg vertrokken en alles is nog dicht. We komen langs een camping en denken, wie weet hebben ze hier ook een café, maar er staat alleen een defecte koffiemachine bij de receptie. Iets verderop is een supermarkt met lekkere broodjes en een koffiemachine, waarvan het snoer demonstratief om het apparaat gewikkeld is. Ik vraag nog of ie aan kan, maar no coffee. Als we dan maar weer opstappen, komen er twee mensen aanlopen met koffiebekers in de hand. Een wonder! Waar heeft u dat gehaald, vragen we begerig ogend naar de dampende bekers. One hundred meters left is het antwoord. En ja zeg, daar is nog een supermarktje met een Lavazza automaat voor de deur. Ik snel naar binnen voor een lekker broodje, maar nee, daar doet deze supermarkt niet aan. Er ligt alleen verpakt fabrieksbrood. Onze conclusie is dat dit de buurtsuper is, terwijl de eerste vooral de campinggasten bedient 

Ik heb in een eerder verslag wel eens een plan gelanceerd voor onbemande koffiepunten langs de grote fietsroutes, maar hier in Letland bestaan die gewoon! De automaten werken en er is niemand die de behoefte voelt om ze in de fik te steken of open te breken. Wat een land!

Ons doel is een kleine camping net over de grens met Estland, ook hier zijn nauwelijks gasten, maar des te meer muggen, die zich verheugd op ons storten. 

Afstand: 82,7

Tijd: 6:05

Gisterenavond aten we bij een soort van semi-japanner in de oude binnenstad. Het is daar één groot horecafestijn, dus je hebt het voor het uitkiezen. We aten allebei een pokebowl, het bijzondere van de mijne was de toevoeging van mayonaise. Het toetje was trouwens uitstekend, ijs bereid van duindoornbessen. 

Als we vertrekken is het tegen negenen, het is een lange route de stad uit, maar tot mijn eigen verbazing fietsen we in één keer goed. We rijden naar de kust ten noorden van Riga en moeten een paar kilometer over het strand. Dat fietst eigenlijk best lekker.

Daarna is het afwisselend langs een drukke provinciale weg en dan weer over zandpaden door het bos. Het gaat allemaal heel voorspoedig tot het begin van de middag.

Dan komen we in Lilaste en de route lijkt over de snelweg te lopen. Omdat we dat toch wel een beetje vreemd vinden, zoeken we een alternatieve route. Eerst door het bos, waar we de weg die we moeten hebben wel kunnen zien, maar niet kunnen bereiken vanwege een greppel en een vangrail.

Dan fietsen we maar weer terug en proberen de weg door het dorpje, maar die is afgesloten met een groot hek met daarop van die borden met koppen van herdershonden erop. Als er een auto uitkomt, stopt de bestuurder en vraagt Riga, Saulkrasti? Saulkrasti! zeggen we. We maken een gebaar van, mogen we door het hek? Hij kruist zijn handen, uitgesloten. Hij maakt een gebaar van rij maar achter me aan. Na een paar honderd meter stuurt hij ons over een paadje naar de spoorbaan. Als we onze  fietsen daar over de rails getild hebben (zoveel treinen komen hier nu ook weer niet voorbij), komen we toch weer uit bij diezelfde snelweg. Er zit niks anders op dan netjes in te voegen en naar de afslag te fietsen vanwaar we onze route kunnen vervolgen over de provinciale weg. Alles bij elkaar zijn we er een dik uur mee bezig geweest. Het laatste deel gaat door een aaneenschakeling van dorpjes aan de kust. 

We eindigen op een halflege camping tussen de sparren achter het strand. Douchen doe je hier in een genderneutrale keet met een aantal douches naast elkaar met een gordijntje ervoor. Je kleding kun je aan een haak aan de wand ertegenover hangen. 

Afstand: 71,1 kilometer

Tijd 5:55

Gisterenavond at ik gewoon weer boterhammen op de hotelkamer en vertrok op tijd naar het Riga Latvian Society House waar het openbare optreden van het orkest van de Nationale Garde zou plaatsvinden.

Bij binnenkomst werd ik naar de trap verwezen en op de derde etage kon je de muziek al horen achter de klapdeuren. Waarom zou ik wachten tot iemand zegt dat je naar binnen mag, dacht ik en sloop naar binnen en zocht snel een lege stoel uit. Ik was terechtgekomen in een middelgrote theaterzaal en op het podium was nog het optreden gaande van The Hannover Trombone class. Ze speelden heel interessante en afwisselende stukken, van modern tot opvallend swingende barok. 

Dat programma liep behoorlijk uit in de tijd, het concert waar ik voor kwam, begon pas tegen negenen. Na het laatste nummer, een heel bekend nummer waarvan ik maar niet op de naam kon komen, volgende nog een hele ceremonie met uitreikingen van prijzen aan studenten en veren ik konten van mensen met een staat van dienst. Omdat alles in het Lets en het Engels gezegd moest worden, nam het even tijd.

Maar toen kwam die Nationale Garde aan de beurt. Het begin nogal martiaal met marsen en veel tromgeroffel, maar allengs werd het subtieler en kreeg ik waardering voor de kwaliteit van de composities en het orkest. Ze speelden ook stukken van een Nederlander, Johan de Mey, die tevens als gastdirigent optrad.

Vanmorgen geniet ik van een copieus ontbijt in het hotel, waarna ik op zoek ga naar douchegel. Ik heb mijn zinnen gezet op Weleda, ook vanwege het handige tubeformaat, maar dat kun je hier vergeten. Ze kennen het wel, maar hebben het niet. En zo kom ik uiteindelijk in The Bodyshop terecht, waar ik iets vind dat er mee doorkan.

En dan is het tijd om naar het vliegveld te gaan en Mayke op te halen. Ik ben ruim op tijd en posteer me in een stoel bij de Arrivals C. Het duurt natuurlijk altijd langer dan je verwacht, maar dan gaat mijn telefoon. Waar ben je? Was Mayke bij de Arrivals E naar buiten gekomen.

In de middag stellen we haar fiets af, maken de beugels van de tassen op maat, schroeven een bel aan het stuur en monteren een houder voor de stuurtas. En we bediscussiëren een beetje de route, morgen beginnen we rustig, de bestemming is een camping 60 kilometer ten noorden van Riga.

Gisterenavond at ik gewoon heerlijke boterhammen met kaas en tomaat. Die tomaat was enige dagen geleden nogal diep weggezakt in mijn fietstas en kwam gisteren weer boven water, maar de smaak had er niet onder geleden. 

Er stonden weer nieuwe kampeerders op het veldje. Een Frans stel dat een stukje van de Baltic Coastroute wandelt en twee Françaises van in de 50 die op de motor op weg zijn naar een Europese meet-up van motorliefhebbers in Estland. En de nodige fietsers natuurlijk. Ik kijk met belangstelling naar de tentjes die de fietsers en wandelaars bij zich hebben. Het zijn witte enkeldaks tentjes van superdun kunststof doek, ze wegen nog geen kilo. 

Vuur en beschaving lees ik deze ochtend uit. Het leuke van het boek is dat Goudsblom je op een andere manier naar de geschiedenis en onze samenleving laat kijken door niet alleen de evolutie in de toepassing van vuur/verbranding te beschrijven maar ook de regels die de mensen daaromtrent opstelden.

Tegen elven ben ik van de camping af, wat ga ik doen tot twee uur? Dan kan ik inchecken bij het hotel met de lange naam en Maykes fiets gaan halen. Je kunt niet zoveel in een grote stad met een fiets vol bagage. Ik durf hem in elk geval niet voor een museum zetten om binnen alles op mijn gemakje te bekijken. Om het centrum liggen uitgestrekte 19e en vroeg 20e eeuwse wijken met grote gebouwen met veel ornamenten en daartussen nog wat houten huizen. Net als ik denk, waar ga ik eens lunchen zie ik een restaurant met op de gevel de tekst Healthy food lunch and brunch en met uitzicht op de straat en mijn fiets. Dat wordt hem vandaag. Ik neem bietensoep (uiteraard) en een salade van gerookte tofu met citroendressing.

Misschien herinnert u zich uit het begin van dit verslag dat Mayke eigenlijk haar eigen fiets zou meenemen. Die had ze ook netjes geboekt bij Air Baltic, die hebben nl. de service dat je je fiets kan meenemen. Omdat ze nu hier een fiets gekocht heeft, wilde ze die reservering van de week weer intrekken. Maar op de website bleek dat Air Baltic de fiets al geweigerd had, luggage too large. Ze hadden niet de moeite genomen haar daar met een mailtje van in kennis te stellen. Ik probeer me de situatie in te denken, waarbij Mayke op zaterdagochtend haar fiets probeert in te checken en dat het antwoord dan is nee, dat weet u toch, dat hebben we in uw online boeking aangepast. U mag eventueel wel het voorwiel meenemen, maar de rest kan niet mee. Dan moet ze kiezen, fransofdefiets, dat scheelt maar een letter met dit blog. Misschien dat ze een bewaarservice hebben voor fietsen op Schiphol en anders had er niks anders op gezeten dan weer huiswaarts te keren. 

Maar goed, dat is allemaal niet gebeurd. In plaats daarvan was het een half uurtje met de tram naar de Veloprofs op een bedrijventerrein in een buitenwijk.

Een prima fietsenwinkel trouwens, leuke mensen en enthousiaste fietsers. Na de nodige adviezen omtrent het nalopen van alle boutjes over een paar dagen, kon ik het eerste ritje maken naar het hotel. Het is een beetje zoeken naar kasseienvrije straten, maar het lijkt mij een fijne fiets.

Gisterenavond at ik gevulde pasta en Griekse salade. Dat leverde een hoop plastic afval op, maar het gemak dient de mens. Dus als u zich afvraagt, komt het ooit nog goed met de wereld, dan is het antwoord nee. 

Vaak wanneer ik aankom op een camping denk ik, jeetje wat een gare toestand hier, welke plek zal ik kiezen. Daarna ben ik natuurlijk van mening dat ik de verkeerde plek gekozen heb en dat ik beter aan de andere kant van het veld had kunnen staan. Als ik dan eenmaal gesetteld ben en gegeten heb. valt het weer reuze mee allemaal. Het zal het universele aanpassingsvermogen van de mens zijn, dat hier aan mij gedemonstreerd wordt.

In de ochtend probeer ik eerst de app te installeren, waarmee je in het openbaar vervoer kunt reizen. Ze verkopen namelijk geen kaartjes in de bus en inchecken met je bankpas kennen ze hier niet. Om de app van het OV bedrijf te installeren heb je een Lets telefoonnummer nodig, dus die optie vervalt. Het moet ook kunnen met de app Mobility, maar het lukt me niet om daar saldo op te zetten. Als ik aan de receptie om een oplossing vraag, kijken ze me meewarig aan en zeggen yes, the app is very difficult. But we sell single tickets. Zoals gewoonlijk komt de meest voor de hand liggende oplossing pas op het laatst aan het licht. Ze hebben hier natuurlijk elke dag mensen met dit probleem aan de balie. 

Ik reis af naar het centrum met een belangrijke missie, een knipbeurt. Google maps laat een enorme concentratie van kappers zien in één wijk, dus daar moet ik naar toe. Waarom ze daar zitten wordt snel duidelijk, de grote modemerken hebben in deze wijk hun winkels. Bij de tweede salon heb ik succes, ik wordt geknipt door een Russische die een beetje Engels spreekt. Ik volg dezelfde procedure als in Noorwegen, ik laat een oude foto zien van mijn vers geknipte hoofd en laat het verder over me heen komen. Dat duurt nog geen half uurtje, het resultaat is prima en het kost de helft van mijn kapper in Amsterdam. 

Ik lunch bij de Daily, een soort mensa, met bietensoep, risotto met kip, salade, mineraalwater en een toetje voor acht euro. Als het straks helemaal uit de hand loopt als gevolg van de hervorming van het pensioenstelsel, dan ga ik in Riga wonen. 

In de middag bekijk ik het museum voor moderne kunst, dat helemaal gewijd is aan Letse kunstenaars. Ze hebben mooie thematische tentoonstelling over tekenkunst, naast de vaste opstelling.

Gisterenavond bezocht ik het campingrestaurant, maar dat had wel een beperkte kaart. Kip met patat, worst met patat, vis met patat, dat was het wel zo’n beetje. Do you have salads? No. Vegetables? No. Nou doet u dan maar de kip. Dat was dus van dat composietvlees, snijrestjes uit de slachterij worden samengeperst tot blokjes. Nou ja, eiwit is eiwit. 

Onder het eten zoek ik een hotel voor het weekend, mijn plan is twee nachtjes op de stadscamping van Riga en dan naar een hotel. Als Mayke dan aankomt, kan ze even op haar gemak acclimatiseren. Vrijdag kan ik Mayke’s nieuwe fiets ophalen en met twee dure fietsen op een stadscamping lijkt me niet zo’n succes. Ik voel me wat vrijer als ik daar niet over hoef na te denken. En, ook niet onbelangrijk, we krijgen buiig weer in het weekend. Het wordt een heritage room in het Old Riga Palace Hotel, dat belooft wat. Ik heb ze gebeld en de fietsen kunnen binnen staan. 

Vannacht om een uur of drie brak er een klein oproer uit op de camping. Blijkbaar hadden sommige gasten last van anderen, ik werd in elk geval wakker van een heftige discussie waar steeds meer mensen zich mee gingen bemoeien. There are children sleeping here! Na een kwartiertje kwam het verlossende OK we go somewhere else en werd het weer rustig.

Ik ontbijt in de campingkeuken, daar hangt een bordje op, gratis voor fietsers. Ik ben benieuwd wat de andere gasten dan moeten betalen. Iets over achten ben ik weg. Na een kilometer of tien over de weg, is er de mogelijkheid om over het strand te fietsen, althans volgens de routegids. Ik ga kijken, maar het zand lijkt mij veel te zacht, ik hou het wel bij de drukke weg.

Aan die weg staan twee monumenten ter herinnering aan de Finnen die hier in de eerste wereldoorlog gevochten hebben tegen de Russen.

Ze maakten onderdeel uit van het Duitse leger, maar gingen terug toen Finland in 1917 zelf in oorlog raakte met de Russen. Op het monument staat een tekst die volgens GooglenTranslate luidt:

Aan het begin van de middag kom ik aan in Riga, ze hebben hier drie campings op een rijtje aan de rivier. Ik koos de middelste, de Riverside Camping, het is een volle camping met een klein tentenveldje. 

Afstand: 62,7 kilometer 

Tijd: 4:15

Beide restaurants in Mersrags waren gisteren gesloten, wat natuurlijk zakelijk gezien een enorme misser is. Het is een soort van misplaatste solidariteit tussen ondernemers waar niet alleen de argeloze fietser de dupe van wordt, maar ook de restauranthouder zelf. Ze zouden er beter aan doen de maandagen te verdelen, zeker in het hoogseizoen. Zo werd ik gedwongen naar de supermarkt te gaan, gelukkig was die niet solidair. Supermarkten vind je overal, ook in de kleinste dorpjes en ze zijn zeven dagen open van acht uur ‘s morgens tot tien uur ‘s avonds.

En zo werd het weer eens paprika met ui, tomaat, wortel en bacon, de enige vleessoort die in kleine hoeveelheden te krijgen is. Gelukkig beschikte de camping over een grote keuken waar je ook kunt zitten bij slecht weer. En dat was het gisterenavond, de ene bui na de andere joeg over de camping. Ik had met vooruitziende blik een hutje geboekt, net als een fietsend gezin met vier kleine kinderen. Maar er waren ook principiële fietsers die gewoon hun tentje opzetten.

Als ik opsta schijnt de zon, ik heb ik alle tijd, want ik hoef niet zover vandaag. De principiëlen sjouwen hun doorweekte spullen naar het keukengebouw om ze te drogen, terwijl ik zit te ontbijten. Ondertussen begin ik aan Vuur en beschaving van Joop Goudsblom. Een al wat oudere studie en hij begint nogal speculatief, want een serieus overzicht begint natuurlijk bij de voorlopers van de homo sapiens. Maar hij weet heel helder uiteen te zetten wat voor effecten de beheersing van het vuur heeft gehad op de ontwikkeling van onze maatschappij en wijze van bestaan. 

Bij de camping van Abragciems stop ik voor een lunch en een wel hele vieze koffie. Soms vraag je je af wat er mis gaat in zo’n café, er staat een goede machine, er gaat Lavazza koffie in en het smaakt alsof het zo uit een automaat op een busstation komt.

En eigenlijk verschilt de weg niet veel van gisteren. De enige interruptie komt van een grote zwarte hond (of was het een wolf?), die tussen de bomen langs de weg scharrelt. Als hij mij ziet, steekt hij de weg over en draaft een tijdje zwijgend met me mee. Hij lijkt geen slechte bedoelingen te hebben, maar het lijkt mij het verstandigste om hem te negeren. 

In Plienciems zie ik een bord, camping 300 meter en ik denk, waarom ook niet. Ik word met mijn tent een beetje tussen de hutjes gepropt, maar het is slechts 30 meter naar het strand, waar ik heerlijk mijn boek kan lezen. Morgen nog 50 kilometer naar Riga. 

Afstand: 36,6

Tijd: 2:15

Gisterenmiddag maakte ik nog een wandeling langs de highlights of Kolka, twee kerken en een oude fabriek. De katholieke kerk was zelfs open en ze hadden er een soort van Lourdesgrot in nagemaakt.

De andere kerk was Luthers, maar die zat op slot.

Van de fabriek was het moeilijk te beredeneren wat daar nou ooit de functie van geweest was. Ik vermoedde iets met visverwerking, want aan de achterkant zag je nog de restanten van een pier in de zee.

Ik at forel in wijn in het hotel en ze hadden dat precies goed klaar gemaakt. Je kon de vis zo van de graat afnemen, zonder dat de boel uit elkaar viel.

Ik had me laten strikken voor het ontbijt, dat pas om negen uur begon. In ruil daarvoor mocht mijn fiets ‘s nachts in het restaurant staan, wat ik wel kon waarderen.

Het blijkt een echt Lets ontbijt, een omelet van voer eieren en twee plakken toast met daarop parikasnippers en gesmolten kaas. Eigenlijk moet je daarna eerst weer een uurtje gaan liggen, maar het is dan al half tien en ik wil weg.

De weg is bijna net zo saai als die van gisteren, met dit verschil dat je af en toe door een dorpje komt. En tot mijn vreugde is daar na een uur, op precies het juiste moment, een camping met café waar ze koffie verkopen.

Onder het fietsen, bedenk ik me dat een extra beugel op het stuur voor mijn ereader handig zou zijn. Je kunt natuurlijk podcasts luisteren op deze lange saaie wegen, maar elke keer als er een auto voorbij komt, mis je een paar woorden. Maar als je een boek leest onder het fietsen, heb je daar natuurlijk geen last van. Maar zouden die beugels ook bestaan?

Enfin, het is dus gewoon die weg affietsen, in Roja doe ik nog wat boodschappen en eet ik een boterham. Een kilometer of 15 voor Mersrags kom ik langs een opgedoekte winkel met een werkende Lavazzaautomaat op de parkeerplaats. Die automaten zie je wel vaker zo op straat staan. Koffie is best duur voor Letse begrippen, vanmorgen betaalde ik ook vier euro voor een cappuccino. Maar de koffie uit deze automaten kost maar 1,50, ongeacht wat je neemt. De kwaliteit is niet eens zo slecht, hij smaakt beter dan de koffie uit de automaat op het stadhuis van Zaanstad. (Maar misschien geldt dat wel voor alle koffie van elders).

Het zou in de middag gaan regenen en onweren, maar het slechte weer laat nog lang op zich wachten. Het begint pas als ik nog een half uurtje van Mersrags vandaan ben. 

Afstand: 61,3 kilometer

Tijd: 4:10

Gisterenmiddag ging ik nog even het centrum van Ventspils in, je kon zien dat het vroeger een rijke stad is geweest. Grote houten huizen in enorme tuinen aan de zeezijde van de stad en betonnen flats van na de oorlog aan de andere kant van het centrum.

Uiteindelijk at ik gewoon op de camping het dagmenu voor 7 euro, twee braadworsten met gebakken aardappelen, biet en tomatensla en een romig toetje met vers fruit in een sorbetglas. 

Als ik opsta is het bewolkt en het motregent een beetje. Het zou toch droog blijven vandaag? Als ik mijn Finse meteoapp bekijke, valt er geen regen van betekenis. Maar kijk ik op de buienradar, dan zit ik nu midden in noodweer. Ik denk eigenlijk dat die buienradar vooral goed is in Nederlandse buien. 

Nou ja, fietsen moet ik toch en uiteindelijk valt er gedurende de hele dag een enkel druppeltje, maar niet genoeg om een jas voor aan te trekken.  

De weg is ongelooflijk saai, het is één lange asfaltweg met links bomen en rechts bomen. en er is helemaal niets te zien en al helemaal geen koffie. Maar na 35 kilometer is er een afslag naar een bezienswaardigheid. Je kunt een oude Russische radarinstallatie bekijken, maar dat blijkt een rondleiding in het Lets in te houden, waar ik niet zoveel zin in heb. De weg er naar de installatie is trouwens interessant genoeg, want je komt langs een aantal half gesloopte flats waar vroeger het Russische personeel woonde. Nu zou het een decor voor een film kunnen zijn, schurk vestigt zenuwcentrum van het kwaad in half vergane nederzetting.

Dan is er weer 35 kilometer helemaal niks, behalve af en toe een afslag naar een bosweg. Daar stop ik een enkele keer voor een boterham die ik rondjes lopend opeet, terwijl de muggen en steekvliegen in hun pootjes wrijven bij deze buitenkans. Je moet hier blijven bewegen, anders ga je er aan. 

Na nog eens 35 kilometer staat er een bord met café 1 kilometer bij de afslag naar Mazirbe. En inderdaad zeg, er is een groot grasveld met een tent en tafels. En insectenvrij! De eigenaar begint enthousiast te zwaaien als hij me aan ziet komen, helemaal blij met een klant. Ik bestel koffie en neem een schoteltje van haring met aardappel en ei. We beginnen over de veranderende tijden en ik leer weer wat. Er blijkt een ranking van paspoorten te bestaan, the Henley Passport Index, en het Letse staat op een gedeelde 7e plaats (het Nederlandse staat trouwens op 4). En dan begint hij over de Russische bevolking in Letland, 40% van de inwoners is van Russische origine. En dan zeggen ze dat ze Letten zijn, zegt hij verontwaardigd, maar dat zijn ze niet! Ze krijgen mooi geen Lets paspoort, daarvoor moet je een basiskennis hebben van de Letse taal en dat weigeren ze te leren, volgens hem. Nou ja, de kinderen leren natuurlijk Lets op school, dus het probleem sterft vanzelf uit, zegt hij. Ik help het hem hopen, want deze achterstand is voor Poetin een belangrijk argument om de Baltische staten opnieuw te bezetten, het Russische volksdeel moet ‘gered’ worden. 

Omdat ik de grote weg zat ben, neem ik een stuk de parallelweg door het bos. Maar na drie kilometer geloof ik het wel, het is allemaal zand en kuilen. Dan maar weer naar de asfaltbaan. Na nog 12 kilometer arriveer ik bij Kaap Kolka, waar de kust een scherpe draai naar het zuiden maakt richting Riga.

In Kolka is mijn hotel, een restaurant met wat kamers erboven. Cash afrekenen graag. 

Afstand: 92 kilometer 

Tijd: 6:10

Kom laat ik weer eens echt uit eten gaan, dacht ik gisteren en belandde op hip openluchtterras vlak achter het strand. Omdat ze in Letland van grote porties houden, bestelde ik een bietensoep en een salade van tijgergarnalen. Maar dat had ik verkeerd ingeschat. Die salade bestond uit 5 garnalen, 15 blaadjes sla en wat bessen. Ik stond op het punt om er nog wat patat bij te bestellen, toen een steenkoude zeewind over het terras begon te waaien. Wegwezen hier, ik haal nog wel een pot yoghurt in de supermarkt, was mijn reactie. 

Er is een tekort aan bloed in Letland, anders kan ik het gedrag van de muggen hier niet verklaren. Als ze je eenmaal gevonden hebben, blijven ze om je hoofd heen cirkelen totdat je moe wordt van het meppen in de lucht en dan slaan ze genadeloos toe. Als het flink waait, heb je er geen last van, maar vanmorgen was het vrijwel windstil en had zich een klein legertje verzameld op het dak van mijn tent, dat wachtte tot ik naar buiten zou komen. 

Om iets over achten ben ik weg en wat een verschil met gisteren! De hele weg bestaat uit glad asfalt en ik heb de wind in de rug, dus ik sjees door het lege landschap. Het enige nadeel is het verkeer, dat drukker wordt naarmate de dag vordert. Ik hou een klein statistiekje bij van het volgende. Hoe vaak komt het voor dat een achterop komende en een tegemoetkomende auto elkaar precies ter hoogte van mijn fiets passeren? Dat is ongeveer in 20% van de gevallen. In zulke situaties wijk ik preventief uit naar de berm, die uit een keiharde laag van klein en grit bestaat, dus dat kost me nauwelijks snelheid en geeft me wel zo’n veilig gevoel. 

Na 30 kilometer is er een gehucht met een hotel, waar ik koffie drink. Ik wil er wel iets bij eten, maar dan moet ik het hele ontbijt nemen zegt het meisje. Als ik ga kijken waar het ontbijt uit bestaat, zegt ze, ach, er komen toch geen eters meer, pak maar wat, dan doe ik een paar euro bij de rekening.

Verder is het lekker doorrijden en ik luister naar muziek uit de beginperiode van Pink Floyd, Umma Gumma en Meddle. Tegenwoordig zouden we het soundscapes noemen wat ze doen en het past wonderwel bij het landschap en de weg.

Om iets voor tweeën ben ik op de camping van Ventspils, een groot en hypermodern complex. Ze hebben hier hutjes voor een paar tientjes en dat lijkt me met deze harde koude wind wel zo comfortabel.

 Afstand: 72,5 kilometer

Tijd: 4:10