Gisterenavond gingen we met de bus naar het centrum voor een etentje in restaurant De Klomp. 

Omdat er een fietsenmaker naast zat, wipten we even naar binnen met de vraag of hij interesse had in Mayke’s fiets. Dat had hij niet, want die was veel te duur voor hem en zijn advies was om hem particulier te verkopen. 

Anton had een Nederlands sprekende mysteryguest uitgenodigd, dat bleek Ed te zijn met roots in Broek op Langedijk, maar opgegroeid in Harderwijk. Na een studie vliegtuigbouw kwam hij bij Saab in Linköping terecht, maar inmiddels is hij directeur van een brede mbo-school.

De naam De Klomp belooft wat, maar het enige Nederlandse gerecht op de kaart waren de bitterballen. Die moest ik natuurlijk bestellen, we kregen vijf donkerbruine ballen gevuld met grof gesneden paardevlees en een lik grove mosterd. De buitenkant was half zacht en miste de bite. Maar ze hadden een uitstekende collectie tapbieren en ze hadden zelfs een Duits rookbier van de tap. Dat maakte alles weer goed.

Toen Mayke aan Ed vroeg of hij misschien iemand wist voor haar fiets, veerde hij geïnteresseerd op en wilde er alles over weten. Hij zag wel mogelijkheden en plaatst een advertentie voor haar op de Zweedse Marktplaats. 

Verder werd het een heel geanimeerde avond we aten allemaal wat anders, maar alles was goed klaargemaakt. Ik had een portie rundvlees dat 24 uur gegaard was bij 55 graden met aardappels en (een beetje) groente. 

We zijn deze ochtend natuurlijk weer gewoon vroeg wakker, ik slaap uit tot half zeven, wat ik een hele prestatie vind. ‘s Morgens maken Mayke’s fiets helemaal schoon en maken foto’s van alle belangrijke details voor de verkoop.

Daarna gaan we naar de stad voor een kop koffie en een kardemombulle in een hippe bakkerij en bezoeken een tentoonstelling van een Zweedse popfotograaf Larsåke Thuressom (bijgenaamd De Schaduw vanwege de wijze waarop hij zijn onderwerpen volgde).

Behalve voor ons onbekende Zweedse artiesten hangen er foto’s van Cornelis Vreeswijk, de Stones, The Who, Janis Joplin en Jimi Hendrix om maar wat namen te noemen. Het zijn allemaal foto’s die opvallen door hun ongedwongenheid.

Tot slot wippen we nog even binnen bij de Domkerk, die zo’n 1000 jaar oud is (al is hij in de loop van de eeuwen natuurlijk regelmatig uitgebreid). Dan is het tijd om Mayke naar het vliegveldje te brengen en daarmee eindigt dan weer een hoofdstuk van deze reis. Het wordt tijd om na te gaan denken over de route naar Zaandijk.