We aten gisteren zelf samengestelde salades uit de supermarkt. Daar heb je een hele opstelling met bakken, waaruit je naar believen kunt opscheppen. Pasta, couscous, kip, garnalen en allerlei groente- en slamelanges. Waar je zin in hebt, schep je in een kartonnen bak, deksel erop en aan de kassa bepaalt het gewicht de prijs. 

Na het eten lopen we nog even naar het water en zien eerst een vlucht kraanvogels en daarna hele troepen lawaaiige ganzen overvliegen.

Als we opstaan, ben ik een beetje ziekig en zielig en heb waterige oogjes. Misschien een virusje?

Maar we moeten gewoon doorzetten natuurlijk, anders haalt Mayke haar vlucht zaterdag niet. Onder het ontbijt stellen we vast dat je beter een rustdag per week kunt inbouwen. Nu moeten we telkens maar door en heb je geen hersteltijd. We hebben trouwens aan het begin nog even overwogen om direct van Tallinn naar Stockholm te gaan. Maar dat vonden we toch een beetje jammer, we wilden graag iets van Finland zien.

Maar goed, we pakken in en we gaan terug naar Nyköping, doen daar boodschappen voor de lunch en drinken er gelijk een kopje koffie in de supermarkt tegenover de klantenservice. En dan pakken we de route naar Söderköping op.

Als we even pauzeren bij het kerkje van Tuna worden we aangesproken door een enthousiaste dame die haar hond uitlaat. Goh, waar komen jullie vandaan, hebben jullie misschien water nodig of hebben jullie behoefte aan koffie? We bedanken beleefd, want we hebben net koffie op.

Als we verder fietsen, bedenk ik me dat je als stel veel eerder wordt aangesproken, dan als man alleen. Het kan natuurlijk mijn leeftijd zijn, maar ik ben in al die jaren maar een enkele keer aangesproken door een vrouw en nog nooit door eentje die me bij haar thuis wel op een kopje koffie wilde trakteren.

De route wordt steeds landelijker en tevreden stellen we vast dat dit is zoals je je Zweden voorstelt. Een slingerende weg door een golvend landschap met hier en daar een huis met een gezellig tuintje vol bloemen ervoor.

Zo fietsen we richting de pont bij Kvarsebo over de Bråviken, een zeearm die diep landinwaarts gaat.

Aan de overkant is een kiosk en als ik door het raampje naar binnen kijk, zie ik een prachtige espressomachine. You have a nice coffeemachine zeg ik tegen de man in het hok. But it is not working is het antwoord. We krijgen gewone filterkoffie. Even later komt hij naar buiten en stelt vast  dat wij echte fietsers zijn, want onze fietsen hebben standaarden. De meeste mensen gooien hun fiets tegen de tafel en dat geeft maar schade. Even later komt hij aan met twee verse, nog warme cakejes, voor bij de koffie. On the house, zegt hij erbij.

Als we willen vertrekken, laat hij ons een grote foto zien van een enorme mensenmassa. Dat is in Boedapest 2001 zegt hij erbij en dat is zijn opstapje om te vertellen dat hij twintig jaar lang geluidstechnicus is geweest voor grote Zweedse en Duitse metalbands, waaronder Rammstein. Maar nu heeft hij dit kioskje aan de pont en dat bevalt hem veel beter. Tot slot krijg ik nog een advies van hem voor de terugreis naar Nederland, rij langs het Götakanaal naar Gotenburg zegt hij en geeft me een brochure mee. Ik heb dat in 2017 al eens uitgezocht, toen was het niet goed mogelijk, maar misschien nu wel?

Het laatste stuk naar Soderköping raken we elkaar nog even kwijt. Mayke fietst nogal ver vooruit en als ik bij de splitsing kom waar je richting het Götakanaal moet, is ze uit het zicht verdwenen. Wat zal ze gedaan hebben? Heeft ze de provinciale weg aangehouden of is ze afgeslagen richting Mem naar het kanaal? Ik probeer haar te bellen, maar ze neemt niet op. Dan gok ik op Mem, want dat is de fietsroute. Als ik in Mem ben, gaat de telefoon, waar zit je? Had ze toch de andere weg genomen. Enfin, uiteindelijk komen we vrijwel gelijktijdig aan op de camping.

Afstand: 75,1 kilometer (Frans) en 78 kilometer (Mayke)

Tijd: 5:45