Gisterenavond aten we bij de Chinees. Zo’n Chinees is in elk land weer anders, met uitzondering van de gebrekkige beheersing van andere talen dan het Chinees door de bediening. Elke vraag over de bereiding van een gerecht werd lachend als bestelling genoteerd. Ik bestelde springrolls en kip op Cantonese wijze, dat bereiden ze als volgt: je gooit een halve uitgebeende kip op een werkbank, je hakt hem aan stukken met een keukenbijl, gooit de brokken in een beslagje en daarna in de frituur. Te serveren met een grote kluit witte rijst. Mayke had het beter aangepakt, die nam gegrilde inktvis op een loeiheet gietijzeren bord met groenten. 

We stappen om kwart voor acht op de fiets voor een tocht van iets van 60-70 kilometer, afhankelijk van de route die we zullen kiezen. Bij het verlaten van het stadje krijgen we de schrik van ons leven als daar een bord staat met Salo 102 kilometer, dat kan niet waar zijn. 

Als we de route nog een keer herberekenen blijven we bij onze eigen uitkomst, dus daar houden we ons maar aan vast. Het is een pittig traject over gravel met heel veel klimmetjes van 10% of meer. Na een uur voelen mijn knieën als aan alsof ik een hele dag onderweg ben geweest.

Als we na een kilometer of 25 een stuk over de provinciale weg moeten, schieten we opeens veel harder op, want voor die weg hebben ze een mooie geul in het landschap uitgehakt, waardoor je niet veel hoeft te stijgen en te dalen.

Dus als de fietsroute weer afzwaait de bossen in, blijven wij de grote weg volgen. Alleen de laatste vijftien kilometer doen we nog wat serieus klimwerk. 

De camping ligt op een eilandje in een meer, te bereiken via een lange dijk. We mogen kiezen of we op de heuvel in het bos willen staan of op een grasveldje. We kiezen voor het laatste, dan pakken we nog wat zon mee. 

Afstand: 66,2

Tijd: 5:14