Ter afwisseling at ik gisteren gevulde pasta en gebakken paprikas in de campingkeuken. Ik had eigenlijk gehoopt op het campingrestaurant, maar dat ging om 4 uur al dicht, die doen alleen nog Dagens Lunch tot de volgende zomervakantie begint.
Deze week herlees ik De Hobbit, dat boek vind ik wel bij het landschap passen waar ik op dit moment doorheen reis. Tolkien is een geweldige verteller en de vertaling van Max Schuchart van 70 jaar geleden staat nog als een huis. En, in tegenstelling tot het serieuze In de ban van de ring, zit hier de nodige humor in.
Toen wij klein waren, moesten we op zondag met onze ouders mee, wandelen in een bos. Daar hadden we helemaal geen zin in, maar mijn vader had daar wat op gevonden. Omdat hij ooit zelf een vertaling van het boek gemaakt had, kende hij het verhaal van buiten en op elke zondagse wandeling kregen we een deel te horen, op voorwaarde dat we gewoon gezellig meegingen. Dat werkte bijzonder goed, ook omdat mijn vader heel spannend kon vertellen en vanaf die tijd is dit verhaal een stukje van mezelf geworden.
Omdat ik niet zo ver hoef vandaag, vertrek ik pas tegen half tien. Dat is nog een hele kunst, want ik ben natuurlijk gewoon om zes uur wakker. De weg is wat pittiger dan gisteren, maar doodstil en het tik, tik, tik, geeft het ritme aan van de pedalen.
In Södra Vi doe ik boodschappen en hoop op een koffieautomaat in de supermarkt, maar nee, daar doen ze hier niet aan. Dus wordt het een blikje ijskoffie uit de koeling.
In Djursdala kom ik langs een oude kerk, die tot mijn verrassing nog open is ook. De buitenkant is helemaal met houten leitjes bekleed, de binnenkant is versierd met kleurige schilderingen.
Vlak voordat ik aankom op de camping van Mariannelund, begint het te regenen. Ik ben blij met mijn stuga met elektrische kachel waarop ik alles weer kan drogen, terwijl ik naar de regen op het dak luister. Als ik ga douchen, ontdek ik dat ik een onderbroek heb achtergelaten op de camping van Horn. Nou ja, die schenken ze dan maar aan de armen.
Afstand: 49,2
Tijd: 3:53